π. Ανδρέα Γκατζέλη, πρωτοπρεσβύτερου, θεολόγου και προέδρου του Πνευματικού Συμβουλίου της Πανελλήνιας Ένωσης Γονέων (Π.Ε.Γ.)
“Με μεγάλη αγωνία αρκετοί γονείς ρωτάνε τι να κάνουν με τα “ανυπάκουα” παιδιά τους. Πώς να μιλήσουν, τι να πουν, πώς να συμπεριφερθούν
Ως γονείς δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι για τα παιδιά μας δεν κάνουμε κάτι αλλά είμαστε. Δίνουμε τον εαυτό μας όχι τη γνώμη μας τη συμβουλή μας τα δώρα μας.
Το ίδιο ισχύει και για την εκκλησία με ρωτάνε τι κάνει η εκκλησία για το ένα ή το άλλο θέμα. Και απαντώ η εκκλησία δεν κάνει η εκκλησία είναι.
Εφόσον λοιπόν στη σχέση με τα παιδιά μας δίνουμε τον εαυτό μας ο,τι και να κάνουμε θα είναι πολύ λιγότερο από αυτό που δίνουμε
Το ερώτημα λοιπόν είναι τι είδους εαυτό δίνουμε στα παιδιά μας. Το πεδίο στο οποίο λοιπόν αναπτύσσεται ή ενεργείται η παιδαγωγική δεν είναι τα παιδιά αλλά ο εαυτός μας
Όσο εμείς αγιάζουμε και δίνουμε αγιασμένο εαυτό στα παιδιά μας τα πράγματα λειτουργούν σωστά και θεάρεστα εάν εμείς δίνουμε αμαρτωλό και άρρωστο εαυτό στα παιδιά μας και οι καλές συμβουλές και τα έργα μας και τα δώρα μας θα δημιουργούν βλάβη στη ζωή των παιδιών
Για να βοηθήσουμε λοιπόν τα παιδιά μας θα πρέπει εμείς να εργαστούμε τον αγιασμό μας
Δεν θα ωφεληθούμε ούτε εμείς ούτε τα παιδιά μας εάν στην προσπάθεια μας να τα διορθώσουμε αμαρτάνουμε. Όταν τα συμβουλεύουμε με ταραχή φυγαδεύεται το άγιο πνεύμα και η όλη προσπάθεια εξαντλείται στις ανθρώπινες δυνάμεις
Το ζητούμενο λοιπόν στη σχέση και στην άσκηση παιδαγωγικής προς τα παιδιά μας είναι να μην αμαρτάνουμε.
Μεγάλη προσοχή χρειάζεται στον τρόπο με τον οποίο παρουσιάζουμε και υποστηρίζουμε τον δίκαιο και το σωστό. Εάν ο τρόπος αυτός έχει αμαρτία τότε δεν θα έχει καρπούς πνευματικούς.
Συγχωρέστε με σας γράφω με καημό και από πικρή πείρα. Στα παιδιά μας δίνουμε τον εαυτό μας ας φτιάξουμε έναν εαυτό ο οποίος θα αξίζει να δοθεί σε τόσο καλά παιδιά. Και αν δεν τα καταφέρουμε σίγουρο είναι ότι η ταπείνωση θα καλύψει όλες τις ατέλειες τις ελλείψεις και τα καινά μας”.
