απο το Περιοδικό ΟΣΙΟΣ ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΜΑΡΤΙΟΥ
Ἡ φιλόστοργος Μητέρα Ἐκκλησία ἀγαπάει τά παιδιά της. Γιατί ὅλοι ἐμεῖς εἴμαστε παιδιά τῆς Ἐκκλησίας καί ὅλοι εἴμαστε ὁδοιπόροι καί ταξιδιῶτες. Καί φεύγουμε. Ἄλλοι ἔφυγαν χθές, ἄλλοι ἔφυγαν σήμερα, ἄλλοι θά φύγουν αὔριο. Ὅπως τά ἀποδημητικά πουλιά φεύγουν τόν χειμῶνα καί ἔρχονται τήν ἄνοιξη, ἔτσι κι ἐμεῖς θά φύγουμε ἀπό τή ζωή αὐτή καί θά μεταβοῦμε στήν αἰωνιότητα.
Καί ἡ Ἐκκλησία μας, γιά νά μᾶς ἐνισχύσει στό ταξίδι αὐτό, νά μᾶς βοηθήσει, νά μᾶς στηρίξει, νά μᾶς ἐμψυχώσει, νά μᾶς ἐνθαρρύνει καί νά μᾶς ἀνοίξει τίς πύλες τοῦ Παραδείσου, χρησιμοποίησε καί χρησιμοποιεῖ πολλά μέσα καί πολλούς τρόπους. Ἕνα ἀπό αὐτά εἶναι ἡ καθιέρωση τῶν ἑορτῶν, τῶν θρησκευτικῶν ἑορτῶν.
Τό πρόσωπο τῆς Θεοτόκου ἡ Ἐκκλησία μας τό τιμᾶ πολλές φορές τόν χρόνο, ἄλλοτε μέ ἑορτές, ἄλλοτε μέ πανηγύρεις καί ἄλλοτε μέ εἰδικές Ἀκολουθίες, μεταξύ τῶν ὁποίων εἶναι καί ὁ Ἀκάθιστος Ὕμνος.
Ἡ Παναγία προστατεύει τό Ἔθνος μας
Τί μᾶς ὑπενθυμίζει ὁ Ἀκάθιστος Ὕμνος; Μιά θαυματουργική ἐπέμβαση τῆς Ὑπερμάχου Στρατηγοῦ τοῦ Γένους μας, κατά τόν 7ο αἰῶνα, ἡ ὁποία εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα νά τρομοκρατηθοῦν οἱ πολιορκητές τῆς Κωνσταντινουπόλεως, νά καταστραφοῦν καί νά ἐγκαταλείψουν τό τόλμημα καί τό ἀνόσιο ἔργο τους.
Εἴδατε τί λέμε στό ψαλμικό; «Οὗτοι ἐν ἅρμασι καί οὗτοι ἐν ἵπποις, ἡμεῖς δέ ἐν ὀνόματι Κυρίου Θεοῦ ἡμῶν μεγαλυνθησόμεθα» (Ψαλμ. 19, 8). Οἱ πόλεμοι δέν κερδίζονται μέ τά κανόνια καί τά σπαθιά. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος μάχεται γιά τό δίκαιο, γιά τά ἰδανικά, γιά τήν ἐλευθερία, γιά τήν ὑπεράσπιση τῆς Πατρίδος, νικάει.
Δέν εἶναι ἡ πρώτη φορά –κι ἄς μήν πιστεύουν οἱ ἄπιστοι– δέν εἶναι ἡ πρώτη φορά πού ἡ Ὑπέρμαχος Στρατηγός τοῦ Γένους προφυλάσσει τόν λαό μας. Ἡ Παναγία μας καί πάλι, ἐπάνω στά βορειοηπειρωτικά βουνά, ἐνίσχυε τά φανταράκια μας. Καί πάλεψαν, μιά χούφτα ἄνθρωποι, μέ τίς σιδηρόφρακτες στρατιές τοῦ φασισμοῦ καί νίκησαν.
Καί σήμερα ἡ ἴδια προστατεύει τό Ἔθνος μας, πού διέρχεται κρίσιμες ὧρες καί περνάει δύσκολες ἡμέρες. Σ’ αὐτήν κι ἐμεῖς καταφεύγουμε καί σ’ αὐτήν ψάλλουμε τά ἐγκώμια ἀπό τά βάθη τῆς καρδιᾶς μας. Τῆς ζητοῦμε νά ἐνισχύει τό Ἔθνος μας, νά προστατεύει τά ὀρφανά, νά ἐνισχύει τή χήρα. Νά στέκεται δίπλα σ’ ἕνα Ἔθνος, πού εἶναι ἡ καρδιά τῆς Ὀρθοδοξίας καί διακρίνεται ἀνάμεσα σέ ὅλους τούς ἄλλους λαούς γιά τή βαθειά του πίστη στόν Θεό καί γιά τήν ἰδιαίτερη εὐλάβεια στήν Ὑπεραγία Θεοτόκο.
Ἀπό τή συντριβή τῶν ἐχθρῶν τοῦ Βυζαντίου, στά 626 μ.Χ., πέρασαν τόσοι αἰῶνες. Ἀλλά αὐτό τό τραγούδι, αὐτός ὁ χαιρετισμός, ὁ ἀγγελικός αὐτός ὕμνος, συνεχίζει νά ψάλλεται. Γιατί εἶναι ἕνας θεσπέσιος ὕμνος, πού ἔχει αἰώνιες διαστάσεις. Καί εἶναι γραμμένος στήν ἑλληνική γλῶσσα.
Ἡ ἑλληνική γλῶσσα
Ἄν ἡ γαλλική εἶναι ἡ γλῶσσα τῶν σαλονιῶν καί τῆς διπλωματίας, ἄν ἡ ἰταλική εἶναι ἡ γλῶσσα τῶν καντάδων καί τῶν τραγουδιῶν, ἄν ἡ γερμανική εἶναι ἡ γλῶσσα τῶν ἐπιστημῶν καί ἡ ἀγγλική ἡ γλῶσσα τῆς συγχρόνου τεχνολογίας, ἡ ἑλληνική γλῶσσα εἶναι αὐτή πού μπορεῖ μέ τόν λυρισμό της, μέ τό μεγαλεῖο της, μέ τήν ἀκρίβειά της, νά ἐκφράσει θεϊκά μηνύματα καί νά δείξει ὅλο τό μεγαλεῖο τῆς πίστεώς μας. Καί ἀποτελεῖ μιά βαρειά εὐθύνη καί μιά βαρειά κληρονομιά γιά μᾶς τούς Ἕλληνες.
Ἡ ἑλληνική γλῶσσα εἶναι τό τραῖνο πού μετέφερε τό Εὐαγγέλιο ἀπό τούς Ἁγίους Τόπους στήν Εὐρώπη. Τό Εὐαγγέλιο, τό πρῶτον, ἐγράφη στήν ἑλληνική καί μετά μεταφράστηκε σέ περισσότερες ἀπό 2000 γλῶσσες. Ἀπό τήν ἑλληνική ὅμως μεταφράσθηκε στίς ἄλλες γλῶσσες.
Ἡ ἑλληνική γλῶσσα ἔχει μεγαλεῖο, ἔχει εὐκρίνεια, ἔχει φιλοσοφία. Αὐτή τή γλῶσσα πρέπει νά διαφυλάξουμε καί νά διατηρήσουμε, γιατί ὑπάρχουν σκοτεινές δυνάμεις, πού θέλουν, σώνει καί καλά, νά τή δολοφονήσουν, γνωρίζοντας ὅτι, ἄν κόψης τίς ρίζες ἑνός λαοῦ, ἄν τόν ἀποκόψεις ἀπό τήν πίστη καί τό παρελθόν του, τόν ἔχεις ἤδη κατακτήσει.
Ἐμεῖς ἔχουμε ἱστορία πολιτισμοῦ. Ἔχουμε παρελθόν. Δέν εἴμαστε χθεσινός λαός. Ἄν λησμονήσουμε τήν ἱστορία μας, χάσαμε τά πάντα. Ἄν δολοφονήσουμε τή γλῶσσα μας –καί πρός τά κεῖ πᾶμε– θά ἔρθει ὥρα πού δέν θά μποροῦμε νά συνεννοηθοῦμε.
Ἀφίχθηκε ἡ Βασίλισσα
Σήμερα λοιπόν ψάλαμε τήν Ἀκολουθία τῶν Χαιρετισμῶν. Καί τό σκηνικό ἄλλαξε. Ἐνῶ μέχρι χθές ἦταν πένθιμο, σήμερα εἶναι χαρούμενο. Καθ’ ὅλη τή διάρκεια τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς τό σκηνικό εἶναι πένθιμο. Κάθε Παρασκευή ὅμως ἡ ἀτμόσφαιρα ἀλλάζει. Γιατί ἄραγε; Διότι στό πεδίο τῆς μάχης εἰσέρχεται ἡ Βασίλισσα. Ἡ Βασίλισσα τοῦ κόσμου, ἡ Πλατυτέρα τῶν οὐρανῶν, ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος. Ὅταν μιά ἐπίγεια βασίλισσα ἐπισκεφθεῖ ἕναν χῶρο, ὅπου βρίσκεται πολύς λαός, τότε τά πλήθη ἐνθουσιάζονται. Ἀλλά τί εἶναι οἱ ἐπίγειοι βασιλιάδες μπροστά στή Βασίλισσα τῶν Ἀγγέλων, πού ἐπισκέπτεται σήμερα τούς ἀγωνιζομένους, τούς ἀθλουμένους Χριστιανούς στό στάδιο τῶν ἀρετῶν;
Ἐμεῖς εἴμαστε τό στράτευμα τοῦ Χριστοῦ. Καί αὐτή τήν περίοδο ἐπιστρατευθήκαμε ἀπό τήν Ἐκκλησία, νά ἐκπαιδευτοῦμε γιά 70 ὁλόκληρες ἡμέρες στά πνευματικά ὅπλα της.
Ὅπως ἀκριβῶς ἡ Πατρίδα μας κάθε τόσο καλεῖ τά παιδιά της καί τά ἐκπαιδεύει στά νέα ὁπλικά συστήματα, ἔτσι ἀκριβῶς καί ἡ Ἐκκλησία μᾶς κάλεσε νά ἐκπαιδευτοῦμε στά πνευματικά ὅπλα, ὥστε νά μήν τά ἀφήσουμε νά σκουριάσουν. Τά ὅπλα αὐτά εἶναι ἡ ἐγρήγορση, ἡ ταπείνωση, ἡ μετάνοια, ἡ κατάνυξη, ἡ συντριβή, τά δάκρυα, ἡ ἀνύψωση, ἡ συμμετοχή μας στή λατρευτική ζωή τῆς Ἐκκλησίας.
Γι’ αὐτό, ἀπόψε στό πεδίο τῆς μάχης ἡ Ἐκκλησία μᾶς παρουσιάζει τήν Παναγία μας, γιά νά μᾶς ἐνθαρρύνει, νά μᾶς ἐμψυχώσει, νά μᾶς ἐνθουσιάσει. Κι ἐμεῖς χαιρόμαστε, γιατί τήν ἔχουμε ἀνάμεσά μας. Εἶναι τό πιό ἀγαπημένο μας πρόσωπο. Στή θλίψη καί στή χαρά μας τό ὄνομα τῆς Παναγίας προφέρουμε. Στήν ὥρα τοῦ κινδύνου, στήν ὥρα τοῦ πειρασμοῦ, στήν ὥρα τῆς δοκιμασίας, «Παναγιά μου!» λέμε, «Βάλε τό χέρι σου! Σῶσε μας, γιατί χανόμαστε!».
Πολλοί οἱ Χαγάνοι
Καί σήμερα, ἀδελφοί μου, περνοῦμε δύσκολες μέρες. Πολλοί εἶναι οἱ Χαγάνοι καί οἱ Χοσρόηδες, πού περικυκλώνουν τό Ἔθνος μας καί θέλουν νά τό συρρικνώσουν. Ὅμως ἐμεῖς, τά παιδιά τῆς Ὀρθοδοξίας, γονυκλινεῖς μπροστά στήν Ὑπέρμαχο Στρατηγό τοῦ Γένους, θά προσευχόμαστε καί θά παρακαλοῦμε.
Νά φωτίσει τούς ἡγήτορές μας, νά ἑνωθοῦν, νά παύσουν τίς πολιτικές καί τίς κομματικές τους συγκρούσεις. Νά συνειδητοποιήσουν τήν κρισιμότητα τῶν καιρῶν. Ὄρθιος ὁ ἑλληνικός λαός! Ἀδέλφια μου, ἕνας εἶναι ὁ δρόμος: Ἐπιστροφή στόν Θεό, γιά νά γίνη Ἐκεῖνος ὑπερασπιστής μας.
Ἄν τό θελήσουμε, δέν μετροῦνε οἱ ἐχθροί, δέν μετροῦνε οἱ ἀριθμοί, δέν μετροῦνε οἱ ἀντίπαλοί μας, δέν μετροῦνε οἱ σύμμαχοί τους καί οἱ ψευδάδελφοι, οἱ ψεύτικοι φίλοι μας. Ἐάν τό θελήσουμε, πολλά μποροῦμε νά ἐπιτύχουμε. Οἱ ἀντίπαλοί μας θά κατατροπωθοῦν μπροστά στό δίκαιο καί στήν ἀλήθεια. Σ’ ἐμᾶς δέν μένει τίποτε ἄλλο παρά νά καταφύγουμε στήν Ὑπεραγία Θεοτόκο, στήν Ὑπέρμαχο Στρατηγό τοῦ Γένους μας. Ἀμήν.
