Είναι έτσι;
Νιώθουμε όπως -και αυτά που νιώθαμε μικροί; Στη σημερινή εποχή, το ψέμα έχει πάψει να φορά μάσκα , κυκλοφορεί ελεύθερο, σχεδόν …περήφανο. Η υποκρισία έχει γίνει τρόπος ζωής και η εκμετάλλευση δεν γνωρίζει όρια, φτάνοντας ακόμη και μέσα στις ίδιες τις οικογένειες. Εκεί που άλλοτε υπήρχε εμπιστοσύνη, στήριξη και μπέσα, τώρα συχνά φωλιάζει το συμφέρον και η ψυχρότητα. Οι άνθρωποι έχουν αλλάξει γιατί ξέχασαν να νιώθουν.
Όλα αυτά τα συναισθήματα που μας έκαναν να αισθανόμαστε ντροπή , ενοχή και μια λέξη που αρχίζει να «ξεθωριάζει» στο καθημερινό μας λεξικό – «σεβασμό»!
Οι σχέσεις έγιναν συναλλαγές. Οι λέξεις έχασαν το βάρος τους και οι υποσχέσεις λέγονται εύκολα, για να σβήσουν το ίδιο γρήγορα. Η μπέσα, κάποτε αξία αδιαπραγμάτευτη, σήμερα μοιάζει παρωχημένη, σχεδόν αφελής. Όποιος την κρατά, συχνά θεωρείται αδύναμος, όποιος την προδίδει, «έξυπνος».
Μέσα σε αυτό το σκηνικό, παρατηρείς τη ζωή σου να περνά μπροστά σου σαν ταινία. Δεν συμμετέχεις, δεν αντιδράς, απλώς κοιτάς. Γίνεσαι θεατής των όσων συμβαίνουν, γιατί η συνεχής σύγκρουση κουράζει και η απογοήτευση βαραίνει. Μαθαίνεις να προστατεύεσαι με σιωπή, να κρατάς αποστάσεις, να εμπιστεύεσαι λιγότερο. Εν τέλει να παραδοθείς …
Κι όμως, αυτή η σιωπηλή παρατήρηση κρύβει και μια θλίψη: την αποδοχή ότι κάτι πολύτιμο χάνεται. Ότι ο κόσμος προχωρά, αλλά αφήνει πίσω του αξίες που έδιναν νόημα στις ανθρώπινες σχέσεις.
Και εσύ στέκεσαι εκεί, ανάμεσα σε αυτό που ήσουν και σε αυτό που δεν θέλεις να γίνεις, ελπίζοντας κάπου μέσα στο χάος… άλλωστε αυτό σου ζητά κι ο Θεός , να ελπίζεις ! Όσο αντέξουμε !
