Η αγωνία όλων εμάς των πιστών κορυφώνεται όσο πλησιάζουμε στην Αγία και Μεγάλη εβδομάδα. Τα δημοσιεύματα πληθαίνουν με ερωτήματα για το αν θα γίνει κανονικά φέτος λόγω της εμπόλεμης κατάστασης η Τελετή Αφής του Αγίου Φωτός το Μέγα Σάββατο στα Ιεροσόλυμα .
Μόνο την περίοδο του Κορονοϊού δεν είχαμε πιστούς . Αν ψάξει κάποιος στην ιστορία θα βρει πως τα Οθωμανικά χρόνια ,το 1520 δεν επιτράπει στον Ορθόδοξο Πατριάρχη να μπει στον Πανάγιο Τάφο και το Φως εμφανίστηκε εκτός .Σύμφωνα με την παράδοση, το 1520 επί Τουρκοκρατίας Λατίνοι και Αρμένιοι δωροδόκησαν το Σουλτάνο Μουράτ και αυτός απαγόρευσε την είσοδο στον Πανάγιο Τάφο του Ελληνορθόδοξου Πατριάρχη Σωφρονίου για την Ακολουθία του Αγίου Φωτός. Στον Τάφο μπήκε ο Αρμένιος Πατριάρχης με σκοπό να πάρει αυτός το Άγιο Φως. Οι Ορθόδοξοι μαζί με τον Πατριάρχη μας, παρέμειναν προσευχόμενοι έξω από τον Ναό κοντά στην Αγία Πόρτα. Ο Αρμένιος Πατριάρχης προσευχόταν για ώρες αλλά το Άγιο Φως δεν του έκανε τη χάρη και δεν έβγαινε. Ξαφνικά αστραπές κάλυψαν το Ναό, και κεραυνός έσκισε την κολώνα από την οποία βγήκε Φως που άναψε τα κεριά του Πατριάρχη .
Ο παρευρισκόμενος Εμίρης του Τούναμ που ήταν επικεφαλής της φρουράς και διαπίστωσε το θαύμα, πίστεψε και έγινε χριστιανός. Οι Τούρκοι ύστερα τον θανάτωσαν. Μετά από αυτό το θαύμα, ο Σουλτάνος έβγαλε φιρμάνι σύμφωνα με το οποίο το δικαίωμα να μπαίνει στον Πανάγιο Τάφο και να παίρνει το Άγιο Φως το είχε ΜΟΝΟ ο Ελληνορθόδοξος Πατριάρχης, κάτι που σεβάστηκαν όλοι στους επόμενους αιώνες μέχρι σήμερα.
ΤΟ 1101
Το 1101 συνέβη κάποιο περίεργο επεισόδιο, το οποίο συντάραξε τους Λατίνους. Διηγείται αυτόπτης Λατίνος µάρτυρας, ο Πουλχέριος, μετέπειτα Πατριάρχης, ότι κατά το έτος εκείνο δε φαινόταν το Άγιον Φως, παρ’όλες τις λιτανείες που τελούνταν, κατά τις οποίες ψαλλόταν το «Κύριε ἐλέησον» από όλους τους λιτανεύοντες. «Κατελήφθηµεν ὑπὸ µεγίστης λύπης καὶ θλίψεως. Πόσαι ἀνακραυγαὶ πρὸς τὸν Κύριον! πόσοι στεναγµοί, πόσοι ὀδυρµοί! Διότι ἐν ὀδυρµοῖς πάντες ἐψάλλοµεν Κύριε ἐλέησον ἵνα διὰ τῆς ψαλµωδίας ἐκζητήσωµεν τὸ ἔλεος τοῦ Κυρίου, ἀλλὰ καὶ καθικετεύοντες αὐτὸν οὐδαµῶς ἐλαµβάνοµεν τὸ ζητούµενον. Ἐγένετο ἤδη ἑσπέρα καὶ ἡ ἠµέρα ἔληξε καὶ ἐπειδὴ ἐσκέφθηµεν, ὅτι ἕνεκα τῶν ἀµαρτιῶν ἡµῶν συνέβη ὅ,τι ἐν ἄλλοις χρόνοις δὲν συνέβη, ἕκαστος ἡµῶν ἀπεφάσισεν ἐνδοµύχως νὰ διορθωθῆ, ἐν οἷς ἐξήµαρτε πρὸς τὸν Θεὸν». Το Άγιο Φως δε φάνηκε ούτε κατά το πρωί του Πάσχα, ο βασιλιάς Βαλδουΐνος απελπισμένος προσευχόταν στον Πανάγιο Τάφο, ο λατινικός κλήρος βρέθηκε σε πολύ δυσάρεστη θέση, αγνοώντας αν έπρεπε να τελέσει ή όχι την εορτή του Πάσχα, χωρίς το Άγιο Φως. Διατελούντες σε τέτοια αγωνιώδη κατάσταση οι Λατίνοι αποφάσισαν να εξέλθουν από το Ναό της Αναστάσεως. Οι εναπομείναντες όµως Έλληνες, συνέχιζαν με θέρμη τις προσευχές τους. Ακολουθούµενοι από τους Ιακωβίτες και τους Αρμένιους, λιτάνευσαν, ικέτευσαν το Θεό και το Άγιο Φως φάνηκε, πλημμυρίζοντας όλο το Ναό. Με αλαλαγµό προσέτρεξαν οι Λατίνοι για να λάβουν από τους Έλληνες το Άγιο Φως. Μετά από το επεισόδιο αυτό οι ταπεινωθέντες και περιφρονηθέντες από τους Σταυροφόρους Έλληνες εξυψώθησαν στα μάτια τους. Έκτοτε η τελετή του Αγίου Φωτός και επί των Σταυροφόρων ακόμη παρέµεινε καθαρά ελληνική τελετή.
Συνέπεια των παραπάνω ήταν η βελτίωση της θέσης στο Ναό των Ελλήνων µοναχών.
Fulcher (Fulk) της Σαρτρ – στρατιωτικός ιερέας του πρώτου βασιλέα της Ιερουσαλήμ Βαλδουίνου (11ος – 12ος αι.) – έγραψε για ένα ατύχημα, όταν το Άγιο Φως δεν εμφανίστηκε μέχρι να απομακρυνθούν οι Λατίνοι μοναχοί και κληρικοί από την εκκλησία του Αγίου Κουβουκλίου.
Φέτος λοιπόν περιμένουμε την κυβέρνηση του Ισραήλ για να δούμε αν τελικά θα δώσει την άδεια να γίνει η Τελετή .Αν όχι τότε θα μιλάμε για ένα αρνητικό ιστορικό γεγονός .Είδωμεν …
