από το περιοδικό ΟΣΙΟΣ ΘΕΟΦΙΛΟΣ Απριλίου 2026
Ἕνα πανέμορφο λιβάδι βροντοφωνάζει πώς ἔφτασε ἡ ἄνοιξη. Ἡ πλάση ξαναγεννήθηκε καί στόλισε τά βουνά καί τίς πλαγιές της μέ λογιῶν-λογιῶν ὄμορφα ἄνθη. Τό μάτι μας δέν χορταίνει νά ἀτενίζει τό ὑπέροχο τοπίο καί ἡ φαντασία μας ἀδυνατεῖ νά θυμηθεῖ τήν εἰκόνα πού ἐπικρατοῦσε στό ἴδιο μέρος πρίν ἀπό λίγο καιρό. Τότε τά δέντρα καί τά λουλούδια ἔμοιαζαν ξερά καί πεθαμένα. Ἀλλά κάτω ἀπό τό χῶμα γινόταν ἡ προετοιμασία γιά μιά νέα ζωή.
Τό χῶμα συμβολίζει τό τέλος ἀλλά καί τήν ἀρχή. Στή ζωή τῆς φύσης καί τή δική μας. Κάθε χειμῶνα σβήνει καί χάνεται τό κάλλος ἀπό τόν πίνακα τῆς φύσης. Καί κάθε ἄνοιξη πραγματοποιεῖται ἡ δική της ἀνάσταση.
Ἡ φύση λοιπόν μᾶς διδάσκει πώς ὅ,τι θάβεται δέν χάνεται, ἀλλά προετοιμάζεται γιά μιά νέα γέννηση. Γιά μιά ἀνάσταση. Ὅ,τι ἀκριβῶς μᾶς δίδαξε ὁ θάνατος καί ἡ τριήμερη ταφή τοῦ Χριστοῦ μας. Πέθανε καί ὁ Χριστός μας ὡς ἄνθρωπος καί ἐνταφιάστηκε στήν ἀγκαλιά τῆς γῆς, ὄχι φυσικά γιά νά σβήσει καί νά χαθεῖ, ὅπως τό ἤθελαν οἱ ἐχθροί Του. Ὄχι γιά νά ἐγκαταλείψει τούς ἀνθρώπους. Ἀλλά γιά νά χαρίσει μέ τήν Ἀνάστασή Του νέα ζωή στό ἀνθρώπινο γένος.
Μέ τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ἀνοίγει ὁ δρόμος πρός τή Βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Καί ὁ ἄνθρωπος ἀποκτᾶ ἕνα ἀνυπολόγιστο δῶρο ἀπό τόν Θεό, τή δυνατότητα τῆς προσωπικῆς του ἀνάστασης.
Τώρα δέν μᾶς ἀπελπίζουν τά ὀλισθήματα στήν ἁμαρτία. Διότι ἔχουμε τή δυνατότητα, μέσω τοῦ Μυστηρίου τῆς Μετάνοιας, νά ξαναγεννηθοῦμε καί νά γίνουμε ἐσωτερικά ἀναστημένοι ἄνθρωποι.
Τώρα δέν μᾶς τρομάζει ὁ θάνατος. Διότι ὁ νικητής τοῦ θανάτου, ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός, μᾶς ὑπόσχεται πώς θά ἔρθει καιρός πού θά μᾶς ἀναστήσει σέ μιά νέα, ἀτελεύτητη ζωή.
Τώρα, μέ τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ μας, ἡ ζωή μας γεμίζει μέ χαρά καί ἐλπίδα, αἰσθήματα πού μᾶς δημιουργεῖ καί ἡ ἀνθισμένη φύση. Διότι εἴμαστε βέβαιοι πώς, ὅπως ἡ φύση δέν ξεχνάει νά ἀναγεννηθεῖ κάθε ἄνοιξη, ἔτσι, καί πολύ περισσότερο, δέν ξεχνᾶ ὁ Χριστός μας νά χαρίσει τή δική Του Ἀνάσταση σέ ὅσους μέ ὑπομονή καί ἐλπίδα τήν προσμένουν!
