Το Σάββατο, 4 Απριλίου, η Ανάσταση του Λαζάρου εορτάστηκε από το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων στο Όρος των Ελαιών και στην πατρίδα του, τη Βηθανία.
Όπως επισημαίνεται στο σχετικό ενημερωτικό δελτίο, στο Όρος των Ελαιών εορτάστηκε «ἐπί τοῦ τόπου τῆς Ἀναλήψεως, ὡς ἐκ τῆς ἐγγύτητος τοῦ Ὄρους τῶν Ἐλαιῶν τῇ Βηθανίᾳ. Κατά τήν ἑορτήν αὐτήν ἡ Ἐκκλησία ἀναμιμνῄσκεται ὅτι ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός ἀνέστησε τόν φίλον αὐτοῦ Λάζαρον, καταγόμενον ἐκ Βηθανίας ὡς τετραήμερον νεκρόν, πιστοποιῶν οὕτω καί τήν κοινήν ἡμῶν Ἀνάστασιν.
Διά τήν ἑορτήν αὐτήν ἔλαβε χώραν ἀφ’ ἑσπέρας Ἑσπερινός μετά τοῦ Κανόνος τῆς ἑορτῆς τοῦ Ἁγίου Λαζάρου, τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέου Κρήτης τοῦ Ἱεροσολυμίτου καί τήν πρωΐαν θεία Λειτουργία, προεξάρχοντος τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Πέλλης κ. Φιλουμένου, ἄνευ λιτανείας πρός τήν Ἱεράν Μονήν τῶν Γαλιλαίων Ἀνδρῶν, ἄνευ συμμετοχῆς πιστῶν καί ἄνευ παρουσίας τοῦ Μακαριωτάτου Πατρός ἡμῶν κ. Θεοφίλου, λόγῳ τῶν μέτρων ἀσφαλείας ἐξ αἰτίας τοῦ συνεχιζομένου πολέμου».
Επίσης, η εορτή αυτή εορτάστηκε στην Ιερά Μονή Βηθανίας, πατρίδα του Λαζάρου, «εἰς μνήμην τῆς ἐγέρσεως αὐτοῦ ἀπό τοῦ Κυρίου καί τῆς κοινῆς ἡμῶν Ἀναστάσεως. Οὕτως ψάλλει ἡ Ἐκκλησία εἰς τό τροπάριον, τό ἀπολυτίκιον αὐτῆς: “τήν κοινήν ἀνάστασιν πρό τοῦ σου πάθους πιστούμενος ἐκ νεκρῶν ἤγειρας τόν Λάζαρον, Χριστέ ὁ Θεός…”.
Οὕτως ἀφ’ ἑσπέρας ἔλαβε χώραν Ἑσπερινός ὑπό τοῦ Ἐφημερίου τῆς Μονῆς Ἀρχιμανδρίτου Ἐπιφανίου μετά τῶν βοηθουσῶν μοναζουσῶν τῆς Ἱερᾶς Μονῆς, τήν δέ πρωΐαν ἐτελέσθη θεία Λειτουργία, προεξάρχοντος τοῦ Μακαριωτάτου Πατρός ἡμῶν καί Πατριάρχου Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεοφίλου, συλλειτουργούντων τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Καπιτωλιάδος κ. Ἡσυχίου καί τοῦ Γέροντος Ἀρχιγραμματέως Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντίνης κ. Ἀριστάρχου, παρουσίᾳ τοῦ Γενικοῦ Προξένου τῆς Ἑλλάδος εἰς τά Ἱεροσόλυμα κ. Δημητρίου Ἀγγελοσοπούλου, ἄνευ τῆς συμμετοχῆς πιστῶν λόγῳ τοῦ πολέμου.
Εἰς τό Κοινωνικόν τῆς θείας Λειτουργίας ὁ Μακαριώτατος ἐκήρυξε τόν θεῖον λόγον ὡς ἕπεται:
“Πᾶσι τῆς ὑπερθέου, γνώρισμα Θεότητος, ὑπέδειξας, ἐκ τῶν νεκρῶν ἐγείρας, τετραήμερον Λάζαρον, Δέσποτα. Σήμερον Βηθανία, προανακηρύττει τὴν Ἀνάστασιν, Χριστοῦ τοῦ ζωοδότου, τῇ ἐγέρσει Λαζάρου χορεύουσα”, ἀναφωνεῖ ὁ ὑμνῳδὸς τῆς Ἐκκλησίας.
“Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,
Εὐλαβεῖς Χριστιανοὶ καὶ Προσκυνηταί,
Σήμερον Σάββατον πρὸ τῶν Βαΐων, ἡ ἁγία ἡμῶν Ἐκκλησία ἑορτάζει τὴν ἔγερσιν τοῦ ἁγίου καὶ δικαίου, φίλου τοῦ Χριστοῦ, Λαζάρου τοῦ τετραημέρου. Διὸ καὶ ἡμεῖς πάντες συνήχθημεν ἐν τῷ σεβασμίῳ τούτῳ τόπῳ τῆς ἐπωνύμου Ἱερᾶς Μονῆς τοῦ Λαζάρου ἐν Βηθανίᾳ, ἵνα τελέσωμεν τὸ μυστήριον τῆς μυστικῆς εὐλογίας, τοὐτέστιν τῆς θείας εὐχαριστίας ἀφ’ ἑνός· καὶ καταγγείλωμεν τὸν τόπον τύπον τῆς ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ, ἀφ’ ἑτέρου μετὰ τοῦ ὑμνῳδοῦ λέγοντες: “Ἡ πάντων χαρά, Χριστὸς ἡ ἀλήθεια, τὸ φῶς, ἡ ζωή, τοῦ κόσμου ἡ ἀνάστασις, τοῖς ἐν γῇ πεφανέρωται, τῇ αὐτοῦ ἀγαθότητι· καὶ γέγονε τύπος τῆς ἀναστάσεως, τοῖς πᾶσι παρέχων θείαν ἄφεσιν”.
Μέ ἄλλα λόγια, ἡ ἐν Χριστῷ φανέρωσις τῆς τοῦ κόσμου ἀναστάσεως ἐν τῇ γῇ ἀποτελεῖ τὴν τελείωσιν τοῦ μυστηρίου τῆς θείας Οἰκονομίας. Διὸ καὶ εἰς τὴν ὁμολογίαν τῆς Μάρθας ἀδελφῆς τοῦ Λαζάρου: “Οἶδα ὅτι ἀναστήσεται [ὁ ἀδελφός μου] ἐν τῇ ἀναστάσει ἐν τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ” (Ἰωάν. 11, 24). “Ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῇ· Ἐγώ εἰμι ἡ ἀνάστασις καὶ ἡ ζωή. Ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ, κἂν ἀποθάνῃ ζήσεται καὶ πᾶς ὁ ζῶν καὶ πιστεύων εἰς ἐμέ οὐ μὴ ἀποθάνῃ εἰς τὸν αἰῶνα. Πιστεύεις τοῦτο;” (Ἰωάν. 11, 25,26).
Ἑρμηνεύων τὸν Κυριακὸν τοῦτον λόγον ὁ ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας λέγει: “Προεξηγησάμενος τοῦ κατ’ αὐτοῦ μυστηρίου τὴν δύναμιν, καὶ δείξας ἐναργῶς ὅτι ζωή κατὰ φύσιν ἐστὶ καὶ Θεὸς ἀληθινός, ἀπαιτεῖ τὴν ἐπὶ τῇ πίστει συναίνεσιν, τύπον ταῖς ἐκκλησίαις τῶν ἐπὶ τούτῳ θείς”. (καὶ ἁπλούστερον, ἀφ οὗ ὁ Ἰησοῦς ἐξήγησε τὴν δύναμιν τοῦ μυστηρίου περὶ τοῦ Ἑαυτοῦ Του καὶ ξεκάθαρα ἔδειξε ὅτι Αὐτός εἶναι ἡ ζωή κατὰ φύσιν καὶ Θεὸς ἀληθινός, ζητεῖ τὴν συναίνεσιν ἐπὶ τῆς πίστεως· κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον καθιέρωσε ἕνα τύπον διὰ τὰς Ἐκκλησίας ἐπὶ τοῦ θέματος τούτου).
Ὁ δὲ θεῖος Παῦλος, ἐπικαλούμενος τὸν λόγον τοῦ Χριστοῦ, ”ὅτι ἐγὼ εἰμι ἡ ἀνάστασις”, εὐθέως διακηρύσσει λέγων: “εἰ δὲ ἀνάστασις νεκρῶν οὐκ ἔστιν, οὐδὲ Χριστὸς ἐγήγερται· εἰ δὲ Χριστὸς οὐκ ἐγήγερται, κενὸν ἄρα τὸ κήρυγμα ἡμῶν, κενὴ δὲ καὶ ἡ πίστις ἡμῶν” (Α’ Κορ. 15, 13-14).
Κατὰ τὸν ἑρμηνευτὴν Θεοδώρητον Κύρου, ὁ θεσπέσιος Παῦλος ἐν προκειμένῳ ἐννοεῖ ὅτι “Τὸν Χριστόν, ἐκηρύξαμεν οὐ μόνον Θεόν, ἀλλὰ καὶ ἄνθρωπον… τοῦτον καὶ τεθνηκέναι καὶ ἐγηγέρθαι εἰρήκαμεν”. Πράγματι ἡ ἄρνησις τῆς ἀναστάσεως τῶν νεκρῶν συνεπάγεται καὶ τὴν ἄρνησιν τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ καὶ τῆς κοινῆς Ἀναστάσεως.
Αὐτὴν ἀκριβῶς τὴν ἐν Χριστῷ τῷ Ἀναστάντι, κοινὴν ἡμῶν τῶν πιστῶν καὶ πάντων τῶν ἀνθρώπων ἀνάστασιν, προμηνύει ἡ τοῦ δικαίου Λαζάρου ἔγερσις, ὡς τοῦτο διατυποῦται ὑπὸ τοῦ ὑμνῳδοῦ τῆς Ἐκκλησίας λέγοντος: “Λάζαρον τεθνεῶτα, τετραήμερον ἀνέστησας Χριστέ, πρὸ τοῦ σοῦ θανάτου, διασείσας τοῦ θανάτου τὸ κράτος, καὶ δι’ ἑνὸς προσφιλοῦς, τὴν πάντων ἀνθρώπων προμηνύων, ἐκ φθορᾶς ἐλευθερίαν”.
Ἀξιοσημείωτον ὅτι ἡ ἐκ τῆς φθορᾶς τοῦ θανάτου ἐλευθερία δὲν περιορίζεται μόνον εἰς τοὺς ἀνθρώπους, ἀλλὰ καὶ εἰς πᾶσαν τὴν κτίσιν, ὡς κηρύττει ὁ θεῖος Παῦλος λέγων: “Καὶ αὐτὴ ἡ κτίσις ἐλευθερωθήσεται ἀπὸ τῆς δουλείας τῆς φθορᾶς εἰς τὴν ἐλευθερίαν τῆς δόξης τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ. Οἴδαμεν γὰρ ὅτι πᾶσα ἡ κτίσις συστενάζει καὶ συνωδίνει ἄχρι τοῦ νῦν” (Ῥωμ. 8, 21-22). Καὶ τοῦτο, διότι “ὁ πρῶτος ἄνθρωπος ἐκ γῆς χοϊκός, ὁ δεύτερος ἄνθρωπος ὁ Κύριος ἐξ οὐρανοῦ” (Α’ Κορ. 15, 47) κατὰ τὸν σοφὸν Παῦλον.
Ἀκούσωμεν καὶ τοῦ ἁγίου Ἀνδρέου Κρήτης ὑμνολογικῶς ἀναφωνοῦντος: ”Τὸν χοῦν συνάψας πνεύματι, ὁ πάλαι τὸν πηλόν, πνεύματι ψυχώσας, ζωῆς Λόγε λόγῳ Σου· καὶ νῦν δὲ λόγῳ, ἐξανέστησας ἐκ τῆς φθορᾶς φίλον, καὶ τῶν καταχθονίων”.
Ἡ ἐκ νεκρῶν ἔγερσις τοῦ δικαίου Λαζάρου “καὶ ἡ πρὸς τὸν βίον πάλιν δρόμησις αὐτοῦ” διὰ τῆς φωνῆς τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ἀφορᾷ εἰς δύο τινά: πρῶτον εἰς τὴν πιστοποίησιν τῆς Ἀναστάσεως τῆς κοινῆς τοῦ Χριστοῦ πρὸ τοῦ σταυρικοῦ αὐτοῦ πάθους, καὶ δεύτερον εἰς τὸν θρίαμβον τῆς νίκης τοῦ Χριστοῦ ἐπὶ τοῦ θανάτου τῆς φθορᾶς.
Διὸ καὶ ἡμεῖς, μετὰ τοῦ ὑμνῳδοῦ εἴπωμεν: “Ἱκεσίαις Λαζάρου, Μάρθας καὶ Μαρίας σὺν ταῖς πρεσβείαις τῆς ὑπερευλογημένης Θεοτόκου Μαρίας, ἡμᾶς ἀξίωσον, θεατὰς γενέσθαι, τοῦ Σταυροῦ καὶ τοῦ Πάθους σου Κύριε, καὶ τῆς λαμπροφόρου, τῶν ἡμερῶν καὶ βασιλίδος, Ἀναστάσεως τῆς σῆς Φιλάνθρωπε”.
Εὐλογημένον καὶ Εἰρηνικὸν τὸ Ἅγιον Πάσχα. Ἀμήν!”
Ἠκολούθησε λιτανεία εἰς τόν τάφον τοῦ Λαζάρου, προεξάρχοντος τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Πέλλης κ. Φιλουμένου ὅπου καί ἀνεγνώσθη ἡ εὐαγγελική περικοπή ἐκ τοῦ κατά Ἰωάννην ἁγίου Εὐαγγελίου τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Λαζάρου.
Εἰς τήν Ἱεράν Μονήν, ἡ ἡγουμένη μοναχή Μητροδώρα ἐδέχθη διά κέρασμα τόν Μακαριώτατον Πατέρα ἡμῶν καί Πατριάρχην Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλον καί μέλη τῆς συνοδείας Αὐτοῦ καί τόν Δήμαρχον τῆς Βηθανίας ὁ ὁποῖος ἐν συνεχείᾳ ἐδέχθη τόν λειτουργόν Ἀρχιερέα μετά τῆς συνοδείας αὐτοῦ εἰς τό Δημαρχεῖον».
