Του Δημοσιογράφου Θανάση Κληματσίδα
H πατρίδα μας είναι ντυμένη στα μαύρα το τελευταίο διάστημα . Θρηνούμε ! Τουλάχιστον κάθε άνθρωπος που δεν έχει χάσει την ικανότητα να συγκινείται μπροστά στον αδόκητο και άδικο θάνατο.
Ο τραγικός χαμός πέντε γυναικών στο εργοστάσιο μπισκότων ΒΙΟΛΑΝΤΑ στα Τρίκαλα και το φονικό δυστύχημα στη Ρουμανία με θύματα νέους φιλάθλους του ΠΑΟΚ δεν είναι απλώς δύο ειδήσεις της επικαιρότητας. Είναι πληγές που ανοίγουν βαθιά μέσα στην κοινωνία. Είναι άνθρωποι που δεν πρόλαβαν να ζήσουν , που έφυγαν νωρίς, που ίσως μόλις είχαν αρχίσει να ζούνε . Είναι οικογένειες που βυθίστηκαν στο πένθος, φίλων που δεν θα ξαναδούν ποτέ τους δικούς τους ανθρώπους , τους «κολλητούς». Έμειναν όλοι με αναπάντητα «γιατί».
Σε τέτοιες στιγμές, η σιωπή θα έπρεπε να είναι αυτονόητη. Ο σεβασμός προς τον πόνο των άλλων θα έπρεπε να είναι δεδομένος. Κι όμως, υπάρχουν εκείνοι που επιμένουν να μετατρέπουν ακόμη και την τραγωδία σε πεδίο οπαδικής αντιπαράθεσης. Άνθρωποι που δεν διστάζουν να γράφουν σχόλια γεμάτα μίσος, να εκφράζουν ακόμη και «χαρά» για τον θάνατο νέων παιδιών, μόνο και μόνο επειδή υποστηρίζουν διαφορετική ομάδα. Είναι εικόνες κακίας και ηθικής παρακμής, διαβολικές καταστάσεις ! Έχουμε χάσει την ανθρωπιά μας ;
Ύστερα στο μοιραίο περιστατικό στο εργοστάσιο, ο καθένας κάνει σχόλια αν ο εργοδότης ήταν καλός ή αν ήταν κακός και αν ακόμα έγινει και σκοπίμως , λόγω μη επιλογής «μεταλλαγμένης πρώτης ύλης» ή από ανταγωνιστές του χώρου! Αν είναι δυνατόν ! Τη στιγμή που οι οικογένειές δεν έχουν θάψει ακόμα τους αγαπημένους τους !
Μέσα στο ανθρώπινο πένθος και τη σιωπή του θανάτου, η Εκκλησία δεν παύει να μαρτυρεί την ελπίδα της Αναστάσεως. Υπενθυμίζει ότι ο θάνατος δεν είναι το τέλος, ότι η ζωή δεν μετριέται μόνο με τα χρόνια αλλά και με το φως που αφήνει πίσω της. Οι Μητροπολίτες των περιοχών από όπου κατάγονταν τα θύματα μας το τονίζουν στα μηνύματά τους.
Μάλιστα στο μήνυμά του ο Παναγιώτατος Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης, απευθύνει και μια θερμή παράκληση προς όλους τους αρμόδιους αλλά και προς κάθε άνθρωπο: να εφαρμόζονται με συνέπεια οι κανόνες της σωστής και υπεύθυνης οδικής συμπεριφοράς, για την προστασία του πολυτίμου δώρου της ανθρώπινης ζωής, και να τηρούνται με ευλάβεια και αυστηρότητα τα μέτρα ασφαλείας στους χώρους εργασίας, ώστε η εργασία να υπηρετεί τη ζωή και όχι να την απειλεί.
Οι τραγωδίες αυτές δεν πρέπει να ξεχαστούν σαν απλές ειδήσεις. Πρέπει να γίνουν αφορμή αυτοκριτικής, αλλαγής νοοτροπίας, ευθύνης. 104 στο Μάτι, 57 στα Τέμπη, 5 στα Τρίκαλα, 7 στη Ρουμανία…Κάθε χαμένη ζωή δεν είναι ένας αριθμός. Είναι το πιο πολύτιμο δώρο που μας έδωσε ο Θεός. Η κοινωνία που δεν συγκλονίζεται, κινδυνεύει να χάσει κάτι ακόμη πιο πολύτιμο. Την ψυχή της!
