από το περιοδικο ΟΣΙΟΣ ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2026
Ἔχουμε ἤδη ξεκινήσει τόν… «μαραθώνιο» τοῦ 2026. Καί καλούμαστε ὅλοι νά ὀργανώσουμε, ὅσο καλύτερα μποροῦμε, τόν χρόνο πού ἁπλώνεται μπροστά μας, ὥστε νά εἶναι χρόνος οὐσιαστικός, ὠφέλιμος καί κυρίως νά μᾶς φέρει πιό κοντά στήν οὐσία τῆς ζωῆς μας, στόν Χριστό μας.
Ἀναρωτιέμαι, ἀγαπητοί γονεῖς, ἄν αὐτή ἡ ὀργάνωση μπορεῖ νά ἐπιτευχθεῖ, ὅταν καθημερινά τρέχουμε ἀσταμάτητα. Ἔχω τήν αἴσθηση πώς ὁ κόσμος μας κινεῖται μέ ἰλιγγιώδεις ταχύτητες καί μᾶς μένει ἐν τέλει τό ἄγχος καί ὅλα τά παρεπόμενά του, νά μᾶς θυμίζουν τήν ἀνθρώπινη ἀδυναμία μας καί τήν ἀνάγκη νά ἀκουμπήσουμε σέ ἕνα πιό σταθερό χέρι, νά κουρνιάσουμε σέ μιά ἀγκαλιά, πού θά μᾶς ἠρεμήσει καί θά μᾶς γεμίσει ζωή καί ἐλπίδα. Κι αὐτό τό χέρι, αὐτή ἡ ἀγκαλιά, δέν εἶναι ἄλλο ἀπό τόν Θεό.
Ὁ Ἅγιος Παΐσιος πολύ συχνά ὑπογράμμιζε ὅτι αὐτό πού λείπει ἀπό τή ζωή μας εἶναι ὁ Χριστός. Κι ὅταν Ἐκεῖνος ἔχει τή θέση Toυ στή ζωή μας, ὅλα παίρνουν τή σωστή τους θέση. Καί ἡ πράξη αὐτῆς τῆς «θεωρίας» ξεκινᾶ μέσα ἀπό τήν οἰκογένεια. Δέν εἶναι μόνο τό πρῶτο σχολεῖο, ἀλλά τό καθημερινό γυμναστήριο, ὅπου ἀσκούμαστε σέ ὅλα τά ἀθλήματα. Καί κυρίως, ἡ οἰκογένεια παραμένει τό μοναδικό σταθερό καταφύγιο γιά ὅλους μας.
Λέμε ὅλοι ὅτι δέν ἔχουμε χρόνο, δέν προλαβαίνω. Ναί, εἶναι μιά γενική αἴσθηση αὐτό. Ἀλλά τί ἔχει ἀλλάξει; ὁ χρόνος, ἐμεῖς ἤ ὁ τρόπος πού ἐπιλέγουμε νά διαθέσουμε τόν χρόνο;
Μήπως περιορίσαμε τόν χρόνο τοῦ Χριστοῦ μέσα στό σπίτι μας καί καθώς προσπαθοῦμε νά τόν γεμίσουμε μέ πολλά ἄλλα ὑποκατάστατα, νιώθουμε τήν ἀδυναμία μας; Κι ἀντί νά στηρίξει ὁ ἕνας τόν ἄλλον με πραγματική ἀγάπη, βγαίνει μιά τυποποιημένη ἀγάπη, προγραμματισμένη καί κρύα, μιά προσφορά ἀπό ὑποχρέωση;
Ὁ χρόνος μέσα στήν οἰκογένεια δέν εἶναι ἀπλῶς θέμα προγραμματισμοῦ, ἀλλά μιά βαθιά πράξη ἀγάπης, θυσίας καί προσφορᾶς, πού πηγάζουν ἀπό τήν πίστη μας. Μόνο μέ αὐτή τήν προϋπόθεση μποροῦμε νά βάλουμε τίς σωστές προτεραιότητες καί νά κρατήσουμε τήν οἰκογένεια ὡς ἔνα ἀπάνεμο λιμάνι κι ἕνα καταφύγιο σιγουριᾶς.
Ἡ οἰκογένεια, ἀγαπητοί γονεῖς, εἶναι ἡ μόνη σταθερά πού ἀκόμη κρατάει, παρόλο τόν κλυδωνισμό πού ὑφίσταται, μέσα στήν ἀλλοπρόσαλλη κοινωνία μας.
Ἄς μή μένουμε μόνο στίς ἐνοχές πού μᾶς προκαλοῦν οἱ ἐπαγγελματικές μας ὑποχρεώσεις κι ἄς κάνουμε ἕνα βῆμα πιό μπροστά. Νά δώσουμε ποιοτικό χρόνο, ὅπως λένε οἱ εἰδικοί, στά παιδιά μας. Καί ποιοτικός χρόνος σημαίνει πλήρης παρουσία στή ζωή τῆς οἰκογένειας καί στά παιδιά μας. Νά εἴμαστε ἐκεῖ ψυχῇ τε καί σώματι. Δέν βρισκόμαστε μαζί γιά νά ἀφοσιωθεῖ ὁ καθένας στό κινητό του.
Καί ἐπί πλέον τά παιδιά μας δέν ἔχουν τόσο ἀνάγκη ἀπό τά «πρέπει», ὅσο ἀπό τήν οὐσιαστική παρουσία μας δίπλα τους, μέ τήν κατανόηση καί τήν ἀγάπη μας. Πολλές φορές λίγος χρόνος μέ οὐσιαστικό καί εἰλικρινή διάλογο, μέ ἕνα ἐπιτραπέζιο παιχνίδι, μέ μιά μικρή ἔξοδο μαζί τους στή φύση, στόν ναό ν’ ἀνάψουμε ἕνα κεράκι καί νά κάνουμε μιά μικρή προσευχή, μποροῦν νά ἔχουν καλύτερα ἀποτελέσματα καί νά ἀποζητοῦν τά παιδιά τήν ἐπανάληψή τους.
Ἀγαπητοί μου γονεῖς, ὁ χρόνος πού ἀφιερώνουμε στήν οἰκογένεια δέν εἶναι χαμένος χρόνος ἀπό τήν «καριέρα» μας, ἀλλά μιά ἐπένδυση στά παιδιά μας και στήν κοινωνία μας. Ἄς τό προσπαθήσουμε καί στή νέα χρονιά… καί ὁ Θεός βοηθός!
