ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΟΣΙΟΣ ΘΕΟΦΙΛΟΣ
Την Κυριακή 25 Ιανουαρίου 2026, στην Αδελφότητα «Αγία Λυδία», τελέστηκε το μνημόσυνο του μακαριστού Γέροντος Θεοφίλου Ζησοπούλου. Δεν ήταν απλώς μια τελετή μνήμης. Όλοι όσοι βρέθηκαν εκεί στον ναό της Αγίας Λυδίας αισθάνθηκαν την παρουσία του. Κι ας πέρασαν 13 χρόνια . Μια «ομολογία αγάπης» , ευγνωμοσύνης και πνευματικής συγγένειας στον αέρα της Αδελφότητας αλλά και στον τηλεοπτικό «αέρα» εκείνη την ώρα της Απευθείας Μετάδοσης από την 4Ε. Στον τάφο του , την ώρα του Μνημόσυνου η απουσία του έγινε πιο αισθητή από ποτέ και ταυτόχρονα η παρουσία του πιο ζωντανή! Εκοιμήθημ σαν σήμερα 29 Ιανουαρίου του 2013.
Ο Γέροντας Θεόφιλος υπήρξε μορφή σπάνια. Όχι μόνο για όσα δημιούργησε, αλλά κυρίως για όσα ενέπνευσε. Με όραμα, πίστη και ανιδιοτελή προσφορά, ανέπτυξε ραδιόφωνο αλλά και τηλεόραση , στήριξε έργα πνευματικά και κοινωνικά, άνοιξε δρόμους εκεί όπου άλλοι έβλεπαν μόνο εμπόδια. Δεν εργάστηκε για τη δική του προβολή, αλλά για να φτάσει ο λόγος του Θεού σε όσο το δυνατόν περισσότερες ψυχές. Κι έφτασε !
Το μεγαλύτερο έργο ήταν οι άνθρωποι. Ήταν οι καρδιές που άγγιξε, οι ψυχές που στήριξε, οι νέοι που καθοδήγησε, οι πονεμένοι που παρηγόρησε. Είχε τον τρόπο να μιλά απλά και να θεραπεύει βαθιά. Να στέκεται δίπλα στον άλλον χωρίς θόρυβο, με μια ταπεινότητα που δεν διεκδικούσε τίποτε παρά μόνο να αγαπά.
Για όσους τον γνωρίσαμε, η απουσία του δεν είναι απλώς μια απώλεια, είναι ένα κενό που δεν γεμίζει εύκολα. Μας λείπει η φωνή του, το βλέμμα του, η ήρεμη βεβαιότητα της πίστης του. Μας λείπει ο πατέρας, ο πνευματικός οδηγός. Και όμως, μέσα στη σιωπή της απουσίας του, συνεχίζει να μας μιλά.
Ίσως, πράγματι, να μιλάμε για έναν άγιο των ημερών μας. Όχι με την ανθρώπινη ανάγκη να αποδώσουμε τίτλους, αλλά με την ταπεινή βεβαιότητα ότι το καλό που έκανε ξεπερνούσε τα συνηθισμένα μέτρα. Αν η αγιότητα είναι αγάπη χωρίς όρους, προσφορά χωρίς ανταλλάγματα και πίστη χωρίς συμβιβασμούς, τότε ο Γέροντας Θεόφιλος άφησε πίσω του μια ζωή που μοιάζει με μαρτυρία.
Ο Θεός θα μας το αποκαλύψει.
Μέχρι τότε, η μνήμη του δεν είναι απλώς ανάμνηση. Είναι ευθύνη. Να συνεχίσουμε το έργο του, να κρατήσουμε ζωντανό το πνεύμα του, να μάθουμε να αγαπάμε όπως εκείνος: αθόρυβα, σταθερά, αληθινά.
Και κάπου εκεί, ανάμεσα στη λύπη και την ελπίδα, γεννιέται μια βεβαιότητα:
οι άνθρωποι που έζησαν για τον Θεό και για τον άνθρωπο δεν φεύγουν ποτέ.
Απλώς περνούν στο φως.
Αιωνία η μνήμη του πατρός Θεοφίλου Ζησοπούλου!
