ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΟΣΙΟΣ ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΜΑΪΟΥ
Ο πόλεμος ανάμεσα στις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ιράν δεν είναι απλώς μια ακόμη γεωπολιτική σύγκρουση. Είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του πώς η πολιτική βούληση της ηγεσίας μπορεί να έρθει σε ευθεία αντίθεση με τη βούληση των κοινωνιών και μάλιστα σε παγκόσμια κλίμακα.
Παρά τη ρητορική περί πυρηνικής απειλής και «ανάγκη να σωθεί ο πλανήτης», οι δημοσκοπήσεις αποκαλύπτουν μια διαφορετική πραγματικότητα. Σύμφωνα με έρευνα του Pew Research Center, περίπου το 61% των Αμερικανών αποδοκιμάζει τον τρόπο με τον οποίο ο πρόεδρος διαχειρίζεται τη σύγκρουση, ενώ το 59% θεωρεί ότι η στρατιωτική επέμβαση ήταν λάθος απόφαση. Την ίδια στιγμή, άλλες δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η πλειοψηφία των πολιτών αντιτίθεται συνολικά στη στρατιωτική εμπλοκή, με ποσοστά που ξεπερνούν το 55%.
Το πιο εντυπωσιακό στοιχείο, ωστόσο, είναι η σχεδόν καθολική έλλειψη στήριξης για κλιμάκωση του πολέμου. Μόλις ένα πολύ μικρό ποσοστό τάσσεται υπέρ μιας γενικευμένης σύγκρουσης, ενώ η μεγάλη πλειοψηφία θεωρεί ότι ο πόλεμος κάνει τον κόσμο μας όχι ασφαλή.
Την ίδια στιγμή, διεθνώς, οι αντιδράσεις είναι επιφυλακτικές έως αρνητικές. Σύμμαχοι των ΗΠΑ εμφανίζονται απρόθυμοι να εμπλακούν, ενώ πολιτικοί ηγέτες εκφράζουν ανοιχτά την ανησυχία τους για τις οικονομικές και γεωπολιτικές συνέπειες. Στο εσωτερικό των ίδιων των Ηνωμένων Πολιτειών, μαζικές αντιπολεμικές κινητοποιήσεις καταδεικνύουν ότι η κοινωνία δεν συμμερίζεται την επιλογή της σύγκρουσης.
Κι όμως, η πολεμική …πορεία συνεχίζεται ! Το φαινόμενο αυτό δεν είναι καινούργιο. Η ιστορία έχει πολλά παραδείγματα να δείξει με ισχυρούς ηγέτες να επιμένουν , σχεδόν «εμμονικά» σε στρατιωτικές επιχειρήσεις, ακόμη και όταν οι κοινωνίες τους φώναζαν «όχι». Οι αποφάσεις για στρατιωτική δράση και στις μέρες μας φαίνεται να λαμβάνονται χωρίς την απαραίτητη κοινωνική συναίνεση.Οι συνέπειες είναι ήδη ορατές. Χιλιάδες ζωές χάνονται, εκατομμύρια άνθρωποι εκτοπίζονται και η παγκόσμια οικονομία υφίσταται ισχυρούς κραδασμούς. Η ενεργειακή κρίση που προκαλείται από τη σύγκρουση έχει οδηγήσει σε αύξηση των τιμών καυσίμων και ευρύτερα σε κύμα ακρίβειας, επηρεάζοντας νοικοκυριά σε όλο τον κόσμο.
Τελικά, ποιος αποφασίζει για τον πόλεμο; Όταν οι κοινωνίες και στις δύο πλευρές δεν τον θέλουν, αλλά οι ηγεσίες επιμένουν, τότε η σύγκρουση παύει να είναι απλώς μια διεθνής κρίση και μετατρέπεται σε κρίση δημοκρατίας.
Και ίσως αυτό να είναι το πιο ανησυχητικό στοιχεί. Παρά τα διδάγματα της ιστορίας, οι ισχυροί της γης συνεχίζουν συχνά εμμονικά να επιλέγουν τον δρόμο της σύγκρουσης, με τίμημα ανθρώπινες ζωές και μια παγκόσμια οικονομία που πληρώνει το κόστος. Και όλοι μας αναρωτιόμαστε με ένα μεγάλο «ΓΙΑΤΙ»;
