Την Δ΄ Κυριακή των Νηστειών, 22α Μαρτίου 2026, που η Εκκλησία μας τιμά τον μεγάλο Πατέρα μας Όσιο Ιωάννη τον Σιναΐτη, Συγγραφέα της Κλίμακος, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης κ. ΘΕΟΚΛΗΤΟΣ επεσκέφθη -κατά το Πρόγραμμα της Ιεράς Μητροπόλεως- τον Ιερό Ναό Αγίας Κυριακής Ολυμπιάδος και χοροστάτησε στις Ακολουθίες του Όρθρου και της Θείας Λειτουργίας του Μεγάλου Βασιλείου.
Τον υπεδέχθησαν ο νέος Εφημέριος του Ιερού Ναού Παν. Αρχιμ. π. Φιλόθεος Σταυρίδης μαζί με το Εκκλησιαστικό του Συμβούλιο, τον Τοπικό Πρόεδρο κ. Ιωάννη Πετράκη κ.ά.
Στο κήρυγμά του ο Σεβασμιώτατος, με βάση το Ευαγγελικό Ανάγνωσμα, ανεφέρθη στο λόγιο του Κυρίου που αφορά το γένος του διαβόλου και των ακολούθων του και τον τρόπο με τον οποίο η Εκκλησία γνωρίζει να τον αποδιώκει: «Τοῦτο τό γένος ἐν οὐδενί δύναται ἐξελθεῖν εἰ μή ἐν προσευχῇ καί νηστείᾳ», δηλαδή, «Αυτό το είδος του δαιμονίου δεν βγάινει με τίποτε άλλο παρά με προσευχή που συνοδεύεται από νηστεία» (Μαρκ. θ΄ 29).
Ο ομιλητής παρετήρησε ότι η Εκκλησία τον διάβολο τον βλέπει ως κηρυγμένο αντίπαλο του Θεού και τον χειρότερο εχθρό του ανθρώπου. Τον βλέπει ως θεοκτόνο, θεομάχο, ανθρωποκτόνο και μισάνθρωπο μαζί, πατέρα του ψεύδους και της απάτης, ως παράσιτο που περιπαίζει και πειράζει την όλη δημιουργία του Θεού και τον άνθρωπο. Στους δαίμονες, συνέχισε ο Επίσκοπός μας, παραχωρήθηκε η δυνατότητα να προσβάλλουν τον άνθρωπο, αλλά δεν έχουν τη δύναμη να εκβιάσουν κάποιον, να βιάσουν το αυτεξούσιο δηλαδή, την ελευθερία του ανθρώπου. Από μας εξαρτάται, κατά τον Όσιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό, το να δεχθούμε ή να απορρίψουμε την προσβολή. Το κράτος, δηλαδή η δύναμη του σατανά, βασίζεται στην ενεργό απόφαση του ανθρώπου που διαστρέφοντας την ελευθερία του, αρνείται τον Θεό και προσκυνεί τον διάβολο. Ο διάβολος με τους λογισμούς οδηγεί τον άνθρωπο σε συμμετοχή της νεκρώσεώς του, γελοιοποιώντας έτσι την ανθρώπινη ελευθερία. «Από τα πάθη που φωλιάζουν μέσα στην ψυχή παίρνουν οι δαίμονες τις αφορμές που υποκινούν μέσα μας τους εμπαθείς λογισμούς. Κατόπιν, γράφει ο Όσιος Μάξιμος ο Ομολογητής, πολεμούν με αυτούς τον νου και τον βιάζουν να δώσει τη συγκατάθεσή του στην αμαρτία. Αφού νικηθεί, τον οδηγούν στην κατά διάνοια αμαρτία﮲ και όταν αυτή συντελεστεί, τον φέρνουν αιχμάλωτο στην πράξη. Κατόπιν, αυτοί που με τους λογισμούς ερήμωσαν την ψυχή αποχωρούν μαζί με αυτούς και μένει στον νου μόνο το είδωλο της αμαρτίας»!
Και κατέληξε ο Σεβασμιώτατος λέγοντας: «Με την προσευχή – που κατά μεν τον Όσιο Ιωάννη της Κλίμακος, είναι κοινωνία και ένωση του ανθρώπου με τον Θεό και συμφιλιώνει το πλάσμα με τον Κτίστη του, κατά δε τον Ιερό Δαμασκηνό και τον Όσιο Νείλο τον Ασκητή είναι ανάβαση και συναναστροφή του νου με τον Θεό – συντρίβονται οι δαίμονες, προστατεύεται η καρδιά, το επιθυμητικό και το βουλητικό του ανθρώπου και γεννώνται πλήθη αρετών και χαρισμάτων στην ψυχή, φωτίζεται ο νους και χτυπιέται καίρια η απόγνωση που γεννά ο διάβολος στον έσω μας κόσμο. Έτσι μόνο ο νους και η καρδιά γίνονται εντρύφημα Χριστού. Χρειάζεται όμως και η νηστεία, ως μίμηση της ζωής του Αγγελικού Κόσμου, για να καθαρίσει της ψυχής το ενδιαίτημα από λογισμούς και πάθη!»
