Τα χρόνια δεν περνάνε απλώς… γλιστρούν. Σαν νερό μέσα από τα δάχτυλά μας, χωρίς προειδοποίηση. Και εμείς στεκόμαστε εκεί, με την ψευδαίσθηση ότι «έχουμε χρόνο». Πάντα «αύριο». Πάντα «κάποτε» .
Μα το αύριο γίνεται σήμερα και το σήμερα γίνεται χθες, πριν καν το καταλάβουμε.
Και τι κάνουμε με αυτό το πολύτιμο, ανεπανάληπτο κομμάτι ζωής; Το χαραμίζουμε. Σε καυγάδες χωρίς ουσία. Σε λόγια που δεν έπρεπε να ειπωθούν. Σε πείσματα που βαραίνουν την καρδιά. Κρατάμε θυμούς σαν να είναι θησαυροί, ενώ στην πραγματικότητα είναι βάρη που μας κρατούν πίσω.
Χάνονται ώρες…
Χάνονται μέρες…
Χάνονται χρόνια.
Και στο τέλος, αυτό που μένει δεν είναι ποιος είχε δίκιο. Δεν είναι ποιος μίλησε τελευταίος. Είναι οι στιγμές που δεν ζήσαμε. Οι αγκαλιές που δεν κάναμε.
Η ζωή δεν περιμένει να συμφιλιωθούμε με τον εαυτό μας. Προχωρά. Ανελέητα, αθόρυβα, σταθερά.
Κάποια στιγμή θα κοιτάξουμε πίσω και θα αναρωτηθούμε:
«Άξιζε;»
Άξιζε κάθε κακία, κάθε απόσταση, κάθε χαμένη στιγμή;
Ίσως τότε να είναι αργά για απαντήσεις. Ίσως τότε να καταλάβουμε πως ο χρόνος δεν ήταν ποτέ δεδομένος.
Γι’ αυτό τώρα. Όχι αύριο. Τώρα.
Άφησε το πείσμα. Μίλα. Συγχώρεσε. Αγάπησε.
Γιατί στο τέλος, δεν είναι τα χρόνια που μετράνε , είναι όσα τόλμησες να νιώσεις μέσα σε αυτά. Να ζήσεις !
news.tv4e.gr
