Πρός Τόν
Ἱερόν Κλῆρον καί τόν εὐσεβῆ Λαόν τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως.
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπημένα,
Μὲ τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ εἰσερχόμαστε καὶ πάλι στὸ ἱερὸ στάδιο τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, τὸ ὁποῖο ἡ Ἐκκλησία μας δὲν τὸ βιώνει ὡς ἁπλῆ χρονικὴ περίοδο ἠθικῆς βελτιώσεως, ἀλλὰ ὡς λειτουργικὸ γεγονός, ὡς ἱερὸ χρόνο ποὺ μᾶς εἰσάγει στὸ Μυστήριο τῆς Σωτηρίας καὶ μᾶς θέτει, διὰ τῆς σταυροαναστασίμου περιόδου, σὲ πορεία γιὰ νὰ ζήσουμε τὴ χαρὰ τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου. Ἡ Τεσσαρακοστὴ εἶναι γιὰ τὸν Ὀρθόδοξο Χριστιανὸ τὸ πέρασμα ἀπὸ τὴν ἐγωιστικὴ αὐτάρκεια καὶ τὴ λήθη τοῦ Θεοῦ, πρὸς τὴν κοινωνία μαζί Του.
Μὲ τὴν συμμετοχή μας στὶς κατανυκτικές καθημερινές Ἱερές Ἀκολουθίες, στὶς ὁποῖες κυριαρχεῖ τὸ ψαλτήρι καὶ τὰ ἀναγνώσματα, ἐναλλάσσεται ἡ θλίψη γιὰ τὶς ἁμαρτίες μας μὲ τὴ χαρὰ τῆς ἀπόλαυσης τῆς αἰώνιας ζωῆς, ἡ λύπη γιὰ τὴν ἀποξένωσή μας ἀπὸ τὸν Θεὸ συνυπάρχει μὲ τὴ βεβαιότητα ὅτι ἡ ἐπιστροφὴ εἶναι πάντοτε δυνατή. Ἀποκαλύπτουμε ἐκ νέου τὸ ἀληθινὸ νόημα τῆς ζωῆς, ὅτι δηλαδὴ ὁ ἄνθρωπος δὲν ζεῖ «ἐπ’ ἂρτῳ μόνῳ», ἀλλὰ γιὰ νὰ μεταμορφώνει τὸν κόσμο καὶ τὸν χρόνο σὲ σχέση καὶ εὐχαριστία πρὸς τὸν Θεό. Ἰδιαιτέρως, ἡ τέλεση τῆς Θείας Λειτουργίας τῶν Προηγιασμένων Δώρων φανερώνει μὲ μοναδικὸ τρόπο, ὅτι ἡ Ἐκκλησία ζεῖ ἀπὸ τὴ Θεία Εὐχαριστία καὶ πορεύεται μὲ αὐτὴν μέσα στὸν κόσμο. Ἐκεῖ μαθαίνουμε, ὅτι ἡ πνευματικὴ ζωὴ δὲν εἶναι φυγὴ ἀπὸ τὴν καθημερινότητα, ἀλλὰ μεταμόρφωσή της σὲ προσφορὰ καὶ δοξολογία.
Ἡ χρονικὴ αὐτὴ περίοδος δὲν εἶναι γιὰ νὰ τὴ διανύουμε ὡς μιὰ τυπικὴ ὑποχρέωση, ἀλλὰ μὲ ἐγρήγορση, κατὰ τὴν ἔκφραση τοῦ ἴδιου τοῦ Χριστοῦ : «ἃ δὲ λέγω ὑμῖν, πᾶσι λέγω· γρηγορεῖτε» (Μάρκ. 13,37). Ἡ νηστεία, ἡ προσευχὴ καὶ ἡ μετάνοια δὲν εἶναι αὐτοσκοπὸς· εἶναι τα μέσα μὲ τὰ ὁποῖα καθάρεται ἡ καρδιά, ὥστε νὰ μπορέσει νὰ δεχθεῖ το φῶς τῆς Ἀναστάσεως.
Λέγει ὁ ἅγιος Ἰσάακ ὁ Σῦρος: «Ἐὰν δὲν ἔχεις καρδιακὴ ἡσυχία, ἔχε τουλάχιστον ἥσυχη τὴ γλῶσσα σου. Ἐὰν δὲν μπορεῖς νὰ βάλεις σὲ τάξη καὶ πειθαρχία τοὺς λογισμούς σου, τουλάχιστον κράτησε σὲ εὐταξία τὶς σωματικές σου αἰσθήσεις. Ἐὰν δὲν εἶσαι μόνος κατὰ τὴ διάνοιά σου, τουλάχιστον μεῖνε λίγο μόνος σωματικά. Ἐὰν δὲν μπορεῖς νὰ κάνεις διήμερη, τριήμερη νηστεία, νήστευσε ὡς τὸ βράδυ τουλάχιστον ἢ φυλάξου νὰ μὴ χορτάσεις τὸ στομάχι σου. Δὲν ἔχεις ἅγια καρδιά; Κράτησε ἅγιο τὸ στόμα σου. Δὲν μπορεῖς νὰ δώσεις ἐλεημοσύνη; Πὲς πὼς εἶσαι ἁμαρτωλός. Ἂν δὲν εἶσαι εἰρηνοποιός, τουλάχιστον μὴν ἀγαπᾶς τὴν ταραχή. Ἂν δὲν μπορεῖς νὰ γίνεις σπουδαῖος ἄνθρωπος, τουλάχιστον ἔχε ἀκούραστο φρόνημα».
Πατρικῶς σᾶς προτρέπω νὰ ζήσουμε τὴν Ἁγία Τεσσαρακοστὴ ὄχι ἀτομικιστικά, ἀλλὰ ὡς μέλη τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, ἀποφεύγοντας τόσο τὸν φαρισαϊσμὸ τῆς ἐξωτερικῆς αὐστηρότητας, ὅσο καὶ τὴ χαλαρότητα τῆς ἀδιαφορίας. Ἡ ἀληθινὴ μετάνοια ἀποκαθιστᾶ τὴν κοινωνία μὲ τὸν Θεό, μὲ τὸν πλησίον καὶ μὲ τὸν ἴδιο μας τὸν ἑαυτό.
Εὔχομαι ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Τεσσαρακοστὴ νὰ καταστεῖ γιὰ ὅλους μας χρόνος ἀποκαλύψεως τοῦ νοήματος τῆς ζωῆς μας ἐν Χριστῷ καὶ πορεία πρὸς τὴν πασχάλια χαρά, ὥστε ἀνακαινισμένοι ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ, νὰ ἀξιωθοῦμε νὰ πανηγυρίσουμε τὸ μέγα καὶ σωτήριο γεγονὸς τῆς Ἀναστάσεως. Διάπυρος εὐχέτης πρὸς τὸν Ἰησοῦν Χριστόν.
Διάπυρος εὐχέτης πάντων ὑμῶν
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
† Ο ΜΑΡΩΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ΚΟΜΟΤΗΝΗΣ
ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ
