Με αφορμή το τραγικό περιστατικό στο εργοστάσιο «Βιολάντα», όπου πέντε εργαζόμενες έχασαν τη ζωή τους, νιώθεις πως δεν υπάρχουν λόγια ικανά να χωρέσουν τον πόνο και τη θλίψη. Τέτοιες στιγμές μας θυμίζουν με τον πιο σκληρό τρόπο πόσο εύθραυστη είναι η ανθρώπινη ζωή και πόσο βαριά είναι η ευθύνη της κοινωνίας απέναντι σε κάθε άνθρωπο που εργάζεται, αγωνίζεται και ονειρεύεται.
Κι όμως, μέσα σε αυτή τη σκοτεινή πραγματικότητα, αναδεικνύεται κάτι βαθιά ανθρώπινο, πως οι Έλληνες παραμένουμε …άνθρωποι.
Δεν συνηθίζουμε τον πόνο, δεν προσπερνάμε την τραγωδία σαν να είναι κάτι συνηθισμένο. Συγκλονιζόμαστε, σταματάμε, συμμετέχουμε στο πένθος. Η απώλεια δεν γίνεται απλώς μια ακόμη είδηση, γίνεται κοινό βίωμα, κοινή πληγή.
Η κοινωνία δείχνει ότι δεν έχει χάσει την ανθρωπιά της . Οι Έλληνες , οι Ορθόδοξοι αντιστεκόμαστε ακόμα. Μέσα από λόγια συμπαράστασης, σιωπή, προσευχή και αλληλεγγύη…Άλλωστε δεν ξεχάσαμε σε καμία περίπτωση τα θύματα της Τραγωδίας των Τεμπών , ακόμα ζητάμε και θέλουμε δικαιοσύνη ! Δεν ξεχάσαμε τους νεκρούς στο Μάτι, τους ήρωες των Ιμίων (μιας και διανύουμε τις ημέρες αυτές που είχαν συμβεί τα τραγικά τότε γεγονότα)…..
Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ
Σε αυτή τη δοκιμασία, η Εκκλησία βρίσκεται στο πλευρό των ανθρώπων. Με λόγο παρηγορητικό, με προσευχή και παρουσία ουσιαστική, υπενθυμίζει ότι κανείς δεν είναι μόνος. Η Εκκλησία δεν στέκεται μακριά από την κοινωνία, αλλά μέσα σε αυτήν, δίπλα σε όσους πενθούν, δίπλα σε όσους υποφέρουν, δίπλα σε όσους αναζητούν ελπίδα.
Το τραγικό αυτό γεγονός δεν πρέπει να ξεχαστεί. Ας γίνει αφορμή όχι μόνο για θλίψη, αλλά και για ευθύνη, για σεβασμό στη ζωή, για μεγαλύτερη φροντίδα στον άνθρωπο. Γιατί όσο συγκλονιζόμαστε, όσο συμμετέχουμε, όσο δεν …συνηθίζουμε τόσο αποδεικνύουμε ότι παραμένουμε άνθρωποι.
Αιωνία η μνήμη των θυμάτων και κουράγιο στους συγγενείς .
