Η υπόθεση του θανάτου της εκπαιδευτικού στη Θεσσαλονίκη άνοιξε μια μεγάλη και δύσκολη συζήτηση για το τι πραγματικά συμβαίνει μέσα στις σχολικές αίθουσες. Η δικαιοσύνη ήδη ερευνά την υπόθεση . Μέχρι τότε, κανείς δεν μπορεί να βγάλει οριστικά συμπεράσματα για το τι ακριβώς συνέβη.
Ωστόσο, η τραγική αυτή ιστορία έφερε στην επιφάνεια ένα πρόβλημα που εδώ και χρόνια πολλοί εκπαιδευτικοί περιγράφουν ψιθυριστά: η κατάσταση στα σχολεία έχει ξεφύγει.
Οι τάξεις σε αρκετές περιπτώσεις μοιάζουν πλέον περισσότερο με αρένα. Παιδιά συγκρούονται μεταξύ τους, μαθητές αμφισβητούν και προσβάλλουν εκπαιδευτικούς, ενώ οι εντάσεις μεταφέρονται συχνά και έξω από την αίθουσα, στα προαύλια αλλά και στους δρόμους …προς το σπίτι.
Και μέσα σε αυτό το «ρινγκ» της κοινωνίας, ο διαιτητής πολλές φορές γίνεται ο ίδιος ο γονιός . Όχι για να φερθεί …δίκαια και να «σφυρίζει» τα όποια ..φάουλ του παιδιού, αλλά για να το υπερασπιστεί ακόμα κι αν έχει άδικο .
Όλα ξεκινούν από το σπίτι. Υπάρχουν γονείς που αδυνατούν να πιστέψουν ότι το παιδί τους μπορεί να πει ψέματα, να φερθεί άσχημα ή να παραβιάσει κανόνες. Φορούν παρωπίδες. Υπερασπίζονται χωρίς δεύτερη σκέψη κάθε συμπεριφορά, ακόμα κι όταν αυτή είναι προφανώς προβληματική. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου δημιουργούνται εντάσεις ανάμεσα σε γονείς ακόμα και σε σχολεία της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης.
Αυτή η στάση όμως δεν προστατεύει τα παιδιά. Αντίθετα, τα οδηγεί σε ένα επικίνδυνο μονοπάτι. Όταν ένα παιδί μεγαλώνει πιστεύοντας ότι δεν έχει όρια και ότι πάντα θα υπάρχει κάποιος να το δικαιολογήσει, το τίμημα αργά ή γρήγορα θα είναι βαρύ. Για το ίδιο το παιδί, για τους συμμαθητές του και για ολόκληρη την κοινωνία.
Την ίδια στιγμή, υπάρχει και μια άλλη πλευρά του προβλήματος. Υπάρχουν εκπαιδευτικοί που φοβούνται ακόμη και τη σκιά τους. Προτιμούν να κρατούν «την ουρά τους έξω» από κάθε πρόβλημα, αποφεύγοντας συγκρούσεις ή πειθαρχικά ζητήματα. Σε ένα περιβάλλον όπου οι καταγγελίες, οι εντάσεις με γονείς και η δημόσια έκθεση είναι συχνές, αρκετοί επιλέγουν τη σιωπή ή την αποστασιοποίηση. Υπάρχουν ακόμα κάποιοι που θέλοντας να «σβήσουν τη φωτιά» εξισώνουν το θύμα με τον θύτη!
Όμως έτσι το πρόβλημα δεν λύνεται αλλά μεγαλώνει!
Τα σχολεία δεν μπορούν να λειτουργούν σε καθεστώς φόβου. Ούτε οι εκπαιδευτικοί μπορούν να είναι απροστάτευτοι. Αλλά ούτε και τα παιδιά μπορούν να μεγαλώνουν χωρίς όρια, χωρίς κανόνες και χωρίς σεβασμό.
Η κατάσταση πρέπει να αλλάξει. Τώρα.
Η πολιτεία οφείλει να προχωρήσει σε πιο δραστικά μέτρα, να προστατεύσει ουσιαστικά το σχολικό περιβάλλον και να στηρίξει τόσο τους μαθητές όσο και τους εκπαιδευτικούς. Να διασφαλίσει ότι οι σχολικές αίθουσες θα είναι χώροι μάθησης, όχι πεδία σύγκρουσης.
Και την ίδια στιγμή, οι γονείς πρέπει να κοιτάξουμε και τον εαυτό μας στον καθρέφτη.
Ήρθε η ώρα να ξυπνήσουμε.
Να μάθουμε στα παιδιά μας να σέβονται. Τον δάσκαλο που στέκεται απέναντί τους στην τάξη. Τον συμμαθητή που κάθεται δίπλα τους στο θρανίο. Και τελικά τον ίδιο τους τον εαυτό.
Γιατί χωρίς σεβασμό, κανένα σχολείο και καμία κοινωνία δεν μπορεί να σταθεί όρθια.
