ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ
ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ
ΦΙΛΙΠΠΩΝ, ΝΕΑΠΟΛΕΩΣ & ΘΑΣΟΥ κ. ΣΤΕΦΑΝΟΥ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ
********************
«Ἔσωσε παλαιὰ τὸν λαὸ θαυματουργῶντας ὁ Κύριος, ἀφοῦ μετέβαλε σὲ ξηρὰ τὸ ὑγρὸ κῦμα τῆς θαλάσσης. Καὶ ἀφοῦ γεννήθηκε θεληματικὰ
ἀπὸ Κόρη, μᾶς προσφέρει εὐκολοπέραστη τὴν πορεία πρὸς τὸν οὐρανό. αὐτὸν δοξάζομε ὡς ἴσο μὲ τὸν Πατέρα στὴν θεϊκὴ οὐσία, καὶ μὲ τοὺς ἀνθρώπους στὴν ἀνθρωπίνη1
».
Αὐτὴν τὴν ἀλήθεια, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, τὴν ἀλήθεια τῆς γεννήσεως τοῦ Θεανθρώπου Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ στὸν κόσμο διακηρύττει
σήμερα ἡ ἁγία μας Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μὲ τοὺς θεοπνεύστους ὕμνους τῶν
Χριστουγέννων καὶ τὶς ἱερὲς ἀκολουθίες μας. Μιὰ ἀλήθεια ἡ ὁποία μᾶς ἄνοιξε τὸν δρόμο, γιὰ τὸν οὐρανό, γιὰ τὴν σωτηρία, καὶ γιὰ τὴν ἐπαναφορά μας
στὴν ἀνάσταση καὶ στὸ «ἀρχαῖο κάλλος»2 ποὺ εἶχε ὁ ἄνθρωπος μόλις δημιουργήθηκε ἀπὸ τὸν ἅγιο Τριαδικὸ Θεό μας, καὶ πρὶν νὰ ὑποπέσῃ στὸ προπατορικὸ ἁμάρτημα.
Αὐτὸ ἄλλωστε τὸ μοναδικὸ γεγονὸς γιὰ τὴν σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου
καταγράφει φωτισμένος ἀπὸ τὸ ἅγιο Πνεῦμα καὶ ὁ ἅγιος Προφήτης Ἡσαΐας
προφητεύοντας ὀκτὼ αἰῶνες πρὶν ἀπὸ τὴν Γέννηση τοῦ Χριστοῦ. «Ἀκοῦστε,
λοιπόν, σεῖς ποὺ ἀνήκετε στὸν βασιλικὸ οἶκο τοῦ Δαυίδ : Δὲν σᾶς ἀρκεῖ ποὺ
1 «Ἔσωσε λαὸν* θαυματουργῶν Δεσπότης,* ὑγρὸν θαλάσσης* κῦμα χερσώσας πάλαι.* Ἑκὼν δὲ τεχθεὶς*
ἐκ Κόρης, τρίβον βατὴν* πόλου τίθησιν ἡμῖν.
* ὃν κατ΄ οὐσίαν* ἶσόν τε Πατρὶ* καὶ βροτοῖς δοξάζομεν».
(Εἱρμὸς α΄ ᾠδῆς ἰαμβικοῦ κανόνος τοῦ ὄρθρου τῶν Χριστουγέννων, ἦχος α΄ – Ἰωάννου Μοναχοῦ).- 2 Πρβλ. α) «Ὁ πάλαι μὲν* ἐκ μὴ ὄντων πλάσας με* καὶ εἰκόνι σου θείᾳ τιμήσας,* παραβάσει* ἐντολῆς
δὲ πάλιν με* ἐπιστρέψας εἰς γῆν ἐξ ἧς ἐλήφθην,* εἰς τὸ καθ’ὁμοίωσιν ἐπανάγαγε* τὸ ἀρχαῖον κάλλος
ἀναμορφώσασθαι». «Ἐπανάφερέ με, Κύριε, εἰς τὴν προηγουμένη μου δόξα, διότι, ἐπειδὴ παρέβην τὴν
ἐντολή σου, ὥρισες καὶ γεύτηκα τὸν σωματικὸ θάνατο, καὶ μὲ ἐπέστρεψες στὴν γῆ, ἀπὸ τὴν ὁποία μὲ ἔπλασες. Ἐπανάφερέ με στὴν τιμὴ καὶ στὴν δόξα, ποὺ εἶχα πρὶν ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ τὴν πτώση, γιὰ νὰ
ἐπανακτήσω τὴν πρώτη-πρώτη καὶ παλαιὰ ἐκείνη ὡραιότητα καὶ λαμπρότητα, μὲ τὴν ὁποία μὲ ἔπλασες
ὥστε νὰ σοῦ ὁμοιάσω». (ε’νεκρώσιμον εὐλογητάριον, ἦχος πλ. α’), καὶ β) «Ὁ πάλαι τῷ Μωσεῖ συλλαλήσας* ἐπὶ τοῦ ὄρους Σινᾶ διὰ συμβόλων,* ἐγώ εἰμι, λέγων ὁ Ὤν,* σήμερον ἐπ΄ ὄρους Θαβὼρ* μεταμορφωθεὶς ἐπὶ τῶν μαθητῶν,* ἔδειξε τὸ ἀρχέτυπον* κάλλος τῆς εἰκόνος* ἐν ἑαυτῷ τὴν ἀνθρωπίνην* ἀναλαβοῦσαν οὐσίαν…». «Αὐτὸς ποὺ κάποτε μέσα ἀπὸ τὰ σύμβολα εἶχε μιλήσει μὲ τὸν Μωϋσῆ στὸ ὄρος Σινᾶ,
λέγοντας, ΄εἶμαι αὐτὸς ποὺ εἶμαι’μεταμορφώθηκε σήμερα μπροστὰ στοὺς μαθητὲς στὸ ὄρος Θαβώρ,
καὶ ἔδειξε στὸν ἑαυτό του τὴν πρώτη ἐκείνη ὀμορφιὰ καὶ λαμπρότητα τῆς εἰκόνος ποὺ ἔλαβε ἡ ἀνθρωπίνη οὐσία…». (α’στιχηρὸν ἰδιόμελον τῶν ἀποστίχων τοῦ ἑσπερινοῦ τῆς Μεταμορφώσεως, ἦχος α΄).-
2
τὰ βάζετε μὲ τοὺς ἀνθρώπους; Θέλετε νὰ τὰ βάλετε καὶ μὲ τὸν Κύριο; Γι’
αὐτὸ ὁ ἴδιος ὁ Κύριος θὰ σᾶς δώσῃ ἕνα σημεῖο. ἡ παρθένος θὰ μείνῃ ἔγκυος καὶ θὰ γεννήσῃ γιό, καὶ θὰ τοῦ δώσῃς τὸ ὄνομα΄ Ἐμμανουήλ΄…»3
.
Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, ἀρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης γράφει
κατὰ τὸν 14ο αἰῶνα μ.Χ. γιὰ τὴν κατὰ σάρκα Γέννηση τοῦ Κυρίου : «Γι’αὐτὸ
ὁ Θεός, ποὺ κάθεται ἐπάνω στὰ Χερουβίμ, εὑρίσκεται σήμερα ὡς βρέφος
ἐπάνω στὴ γῆ, καὶ αὐτὸς ποὺ εἶναι ἀθέατος ἀπὸ τὰ ἑξαπτέρυγα Σεραφίμ,
ποὺ δὲν μποροῦν νὰ δοῦν μὲ τεταμένο τὸ βλέμμα ὄχι μόνο τὴν φύση του,
ἀλλ’οὔτε τὴν λαμπρότητα τῆς δόξης του, γι’αὐτὸ καὶ ἐπισκιάζουν τὰ μάτια τους μὲ τὶς πτέρυγες, αὐτὸς βλέπεται αἰσθητὰ καὶ ὑποπίπτει στοὺς
σαρκικοὺς ὀφθαλμοὺς ἀφοῦ ἔγινε σάρκα, καὶ αὐτὸς ποὺ ὁρίζει τὰ πάντα
καὶ δὲν ὁρίζεται ἀπὸ κανέναν περιλαμβάνεται σὲ μία πρόχειρη καὶ μικρὴ
φάτνη. αὐτὸς ποὺ κατέχει καὶ συσφίγγει τὸ πᾶν μέσα στὴ χούφτα του
περιτυλίσσεται σὲ μικρὰ σπάργανα καὶ σφίγγεται μὲ ἁπλᾶ δέματα. αὐτὸς
ποὺ ἔχει τὸν πλοῦτο τῶν ἀκενώτων θησαυρῶν, τέτοια πτωχεία ὑφίσταται
μὲ τὴν θέλησή του, ὥστε οὔτε τόπο νὰ μὴ βρίσκῃ στὸ κατάλυμα. γι’αὐτὸ
καὶ εἰσέρχεται σὲ σπήλαιο καὶ μάλιστα τὴν ὥρα ποὺ γεννιέται ἐπὶ τῆς γῆς,
αὐτὸς ποὺ γεννήθηκε ἀπὸ τὸν Θεὸ ἀχρόνως καὶ ἀπαθῶς καὶ ἀνάρχως»4
.
Ἀλλὰ καὶ ὁ ἅγιος Κύριλλος, Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας στὶς ἀρχὲς τοῦ
5ου αἰῶνος μ.Χ. στὸν θαυμάσιο λόγο του περὶ τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Κυρίου ἀναφέρει μεταξύ τῶν ἄλλων : «Ἐπειδὴ ὁ Δημιουργὸς λυπήθηκε τὴν ἰδική
μας φύση, ποὺ δεχόταν πόλεμο ἀπὸ τὸν πονηρὸ καὶ βαλλόταν μὲ τὰ δηλητηριασμένα βέλη τῆς ἁμαρτίας καὶ στελνόταν στὸν θάνατο, ἦλθε σὲ βοήθεια τῆς εἰκόνος καὶ κατενίκησε ἐκείνους ποὺ τὴν πολεμοῦσαν, ὄχι χρησιμοποιῶντας ἁπλῶς τὴν θεϊκὴ δύναμη, οὔτε χτυπῶντας τοὺς ἀντιπάλους μὲ
3 α) Ἡσ. 7, 13-14 : «Ἀκούσατε δή, οἶκος Δαυίδ. μὴ μικρὸν ὑμῖν ἀγῶνα παρέχειν ἀνθρώποις; Καὶ πῶς Κυρίῳ παρέχετε ἀγῶνα; Διὰ τοῦτο δώσει Κύριος αὐτὸς ὑμῖν σημεῖον. ἰδοὺ ἡ παρθένος ἐν γαστρὶ ἕξει, καὶ
τέξεται υἱόν, καὶ καλέσεις τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἐμμανουήλ…» καὶ β) Ματθ. 1, 23 : «Ἰδοὺ ἡ παρθένος ἐν γαστρὶ ἕξει καὶ τέξεται υἱόν, καὶ καλέσουσι τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἐμμανουήλ, ὅ ἐστι μεθερμηνευόμενον μεθ’ ἡμῶν ὁ Θεός». «Ἡ παρθένος θὰ μείνῃ ἔγκυος καὶ θὰ γεννήσῃ γιό, καὶ θὰ τοῦ δώσουν τὸ ὄνομα Ἐμμανουήλ, ποὺ σημαίνει ὁ Θεὸς εἶναι μαζύ μας».- 4 ἁγ.Γρηγ. Παλαμᾶ, Ὁμιλία ΝΗ’«Εἰς τὴν κατὰ σάρκα σωτήριον Γέννησιν τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ», ΕΠΕ, Γρηγορίου Παλαμᾶ Ἔργα 11, σ.462-463 (7, 1-7) καὶ σ.464-465 (7, 1-6).
«Διὰ τοῦτο ὁ καθήμενος ἐπὶ τῶν Χερουβὶμ Θεὸς ἐπὶ γῆς ὡς βρέφος πρόκειται σήμερον. ὁ τοῖς ἑξαπτερύγοις Σεραφὶμ ἀθεώρητος, μὴ ὅτι τὴν αὐτοῦ φύσιν, ἀλλ’οὐδὲ τὴν αἴγλην τῆς αὐτοῦ δόξης ἀτενῶς ὁρᾶν
δυναμένοις, διὸ καὶ ταῖς πτέρυξι τὰς ὄψεις ἐπισκιάζουσιν, ὑπ’αἴσθησιν ὁρᾶται καὶ ὀφθαλμοῖς σαρκὸς ὑποπίπτει σὰρξ γεγονώς. ὁ τὰ πάντα ὁρίζων καὶ ὑπ’οὐδενὸς ὁριζόμενος, αὐτοσχεδίῳ καὶ μικρᾷ φάτνῃ
περιλαμβάνεται. ὁ τὸ πᾶν κατέχων καὶ συσφίγγων δρακί, σμικροῖς σπαργάνοις περιειλεῖται καὶ μετρίοις
ἄμμασι σφίγγεται. ὁ τὸν πλοῦτον ἔχων τῶν ἀκενώτων θησαυρῶν, τοσαύτην ἑκὼν ὑφίσταται πτωχείαν,
ὡς μηδὲ τόπον ἔχειν ἐν τῷ καταλύματι. διὸ καὶ σπήλαιον ὑποδύεται, καὶ ταῦτα τικτόμενος ὁ ἀχρόνως
καὶ ἀπαθῶς καὶ ἀνάρχως ἐκ Θεοῦ γεννηθείς».-
3
τὴν βασιλικὴ ἐξουσία, οὔτε ἐπιστρατεύοντας ἀγγέλους, οὔτε παίρνοντας ὡς
συμμάχους του τοὺς ἀρχαγγέλους, οὔτε ὁπλίζοντας ἐναντίον τῶν ἐχθρῶν
κεραυνοὺς ἢ ἀστραπές, οὔτε ἐμφανιζόμενος στὴ γῆ μὲ Χερουβὶμ καὶ καταδικάζοντας τοὺς ἀντιδίκους μας, ἀλλ’ ἀφοῦ ἔγινε ἕνας ἀπὸ τοὺς ἐνόχους
καὶ πολεμουμένους, καὶ κρύβοντας ἐπιμελῶς τὴν μεγαλοπρέπεια τῆς θεότητος μὲ τὴν εὐτέλεια τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως, καὶ προαλείφοντας τὸν ἄνθρωπο ποὺ φαινόταν σὲ πάλη, καὶ στεφανώνοντάς τον μετὰ τὴν νίκη. Καὶ
ἀπὸ παιδὶ διδάσκοντας τὴν ἀρετὴ καὶ ὁδηγῶντας τον στὸ ψηλότερο σημεῖο
τῆς δικαιοσύνης καὶ διαφυλάσσοντάς τον ἀήττητο καὶ ἀπηλλαγμένο ἀπὸ
τὰ βέλη τῆς ἁμαρτίας, ἐπιτρέποντάς τον ὅμως νὰ ὑποστῇ θάνατο γιὰ νὰ ἐλέγξῃ τὴν ἀδικία τῆς ἁμαρτίας καὶ νὰ καταργήσῃ τὴν δύναμη τοῦ θανάτου»5
.
Αὐτὴ τὴν νίκη ἐναντίον τοῦ αἰωνίου θανάτου κάθε ἀνθρώπου προμηνύει
ἡ θεία ἐνσάρκωση τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ μὲ αὐτὴν τὴν δύναμη ἐναντίον τῆς ἁμαρτίας ὁπλίζεται ἡ ἀνθρωπότης ὅταν κάθε χριστιανὸς
ὀρθόδοξος ὁμολογεῖ καὶ πιστεύει πλέον τῶν ἄλλων εἰς τὸ Σύμβολον τῆς Πίστεως : «… Σὲ ἕνα Κύριο, τὸν Θεάνθρωπο Ἰησοῦ Χριστό, ποὺ εἶναι ὁ μονογενὴς Υἱὸς τοῦ Θεοῦ Πατέρα, καὶ γεννήθηκε ἀπὸ αὐτὸν προαιωνίως. Εἶναι
φῶς, ὅπως καὶ ὁ Πατέρας του. Εἶναι ἀληθινὸς Θεός, ἐπειδὴ γεννήθηκε ἀπὸ
τὸν ἀληθινὸ Θεό. Ὁ Υἱὸς δὲν εἶναι δημιούργημα ἢ κτίσμα τοῦ Θεοῦ, (ὅπως
πιστεύουν διάφοροι αἱρετικοί), ἀλλὰ ἔχει τὴν ἴδια θεία οὐσία μὲ τὸν Πατέρα
(εἶναι «ὁμοούσιος»), καὶ τὰ πάντα δημιουργήθηκαν διὰ τοῦ Υἱοῦ. Ὁ Υἱὸς
τοῦ Θεοῦ, γιὰ τὴν ἰδική μας σωτηρία, κατέβηκε ἀπὸ τὴν οὐράνια δόξα του
στὴ γῆ καὶ ἔλαβε σάρκα ὅμοια μὲ τὴν ἰδική μας ἀπὸ τὴν Παρθένο Μαρία
μὲ τὴν ἐνέργεια τοῦ ἁγίου Πνεύματος. ( Ἔγινε, δηλαδή, ἄνθρωπος ὅμοιος σὲ
ὅλα μὲ ἐμᾶς, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ ἔζησε σὲ συγκεκριμένο χρόνο ἐπάνω στὴ γῆ)…»6
.
5 ἁγ. Κυρίλλου Ἀλεξανδρείας, Λόγος «Περὶ τῆς τοῦ Κυρίου ἐνανθρωπήσεως», ΕΠΕ Κυρίλλου Ἀλεξανδρείας 10, σελ. 38-41, 17-31 καὶ 1-2. «Τοίνυν τὴν ἡμετέραν φύσιν ὁ Ποιητὴς οἰκτείρας ὑπὸ τοῦ πονηροῦ πολεμουμένην, καὶ τοῖς πικροῖς τῆς ἁμαρτίας βέλεσι βαλλομένην, καὶ τῷ θανάτῳ παραπεμπομένην, ἐπαμύνει τῇ εἰκόνι, καὶ τοὺς πολεμοῦντας καταγωνίζεται, οὐ γυμνῇ τῇ δυνάμει χρησάμενος τῇ θεότητι, οὐδὲ
τῇ ἐξουσίᾳ τῆς βασιλείας καταπλήξας τοὺς ἀντιπάλους, οὐκ ἀγγέλους στρατεύσας, οὐδὲ τοὺς ἀρχαγγέλους εἰς συμμαχίαν λαβών, οὐδὲ κεραυνοὺς ἢ πρηστῆρας κατὰ τῶν ἐναντίων ὁπλίσας, οὐδὲ μετὰ τῶν
Χερουβὶμ φανεὶς ἐπὶ τῆς ἠπείρου καὶ τῶν ἡμετέρων ἀντιδίκων δικαστικῶς καταψηφισάμενος, ἀλλ’εἷς
τῶν ὑπευθύνων καὶ πολεμουμένων γινόμενος, καὶ κατακρύψας τὸ μεγαλοπρεπὲς τῆς θεότητος τῇ εὐτελείᾳ τῆς ἀνθρωπότητος, καὶ τὸν ὁρώμενον ἄνθρωπον εἰς πάλην ἀλείψας, καὶ νικήσαντα στεφανώσας.
καὶ παιδόθεν μὲν τὴν ἀρετὴν ἐκδιδάξας, καὶ δικαιοσύνης εἰς ἀκρότατον ἀγαγών, ἀήττητον δὲ φυλάξας
καὶ τῶν βελῶν τῆς ἁμαρτίας ἐλεύθερον, συγχωρήσας δὲ ὅμως ὑπὸ θάνατον γενέσθαι, ἵνα τῆς ἁμαρτίας
τὴν ἀδικίαν ἐλέγξῃ, καὶ τοῦ θανάτου καταλύσῃ τὸ κράτος».- 6 2ον καὶ 3ον ἄρθρα τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως (Νικαίας 325 μ.Χ. * Κωνσταντινουπόλεως 381 μ.Χ.). «Καὶ εἰς
ἕνα Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ τὸν μονογενῆ, τὸν ἐκ τοῦ Πατρὸς γεννηθέντα πρὸ πάντων τῶν
4
Ὁ Χριστός, ἀγαπητοί μου, σαρκώθηκε ἐπὶ τῆς γῆς, ὡς Θεάνθρωπος,
γιὰ νὰ μᾶς λυτρώσῃ ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ τὴν αἰωνία καταδίκη, γι’ αὐτὸ
καὶ ὁ ἅγιος Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν Παῦλος, ὁ πολιοῦχος καὶ προστάτης
μας, στὴν πρὸς Ῥωμαίους ἐπιστολή του ἀναφερόμενος στὴν νέα χριστιανικὴ
ζωὴ μᾶς διδάσκει : «Συνεπῶς, δὲν ὑπάρχει τώρα πιὰ θέμα καταδίκης γι’
αὐτοὺς ποὺ ἀνήκουν στὸν Ἰησοῦ Χριστὸ καὶ δὲν ζοῦν σύμφωνα μὲ τὶς ἀνθρώπινες ἀδυναμίες ἀλλὰ ὅπως ὑπαγορεύει τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ. Ὁ Ἰησοῦς
Χριστὸς μᾶς ὡδήγησε στὸ χῶρο ὅπου κυριαρχεῖ τὸ ζωοποιὸ Πνεῦμα καὶ
μᾶς ἀπελευθέρωσε ἀπὸ τὴν κυριαρχία τῆς ἁμαρτίας καὶ τοῦ θανάτου. Ὁ
νόμος (τοῦ Μωϋσῆ), ὅπως γνωρίζομε, ἦταν ἀδύνατο νὰ ἐφαρμοσθῇ ἐξ αἰτίας τῆς ἀνθρωπίνης ἀδυναμίας. Γι’αὐτὸ ὁ Θεὸς ἔστειλε στὸν κόσμο τὸν
Υἱό του, ποὺ γιὰ νὰ νικήσῃ τὴν ἁμαρτία ἔλαβε σάρκα ὅμοια μὲ τὴν ἰδική
μας τὴν ἁμαρτωλή, χωρὶς νὰ εἶναι ἁμαρτωλή. Μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο κατεδίκασε τὴν ἁμαρτία ἐκεῖ ἀκριβῶς ποὺ αὐτὴ ἐκδηλώνεται. Ἔτσι, ἡ ἀπαίτηση
τοῦ νόμου ἐκπληρώνεται πιὰ στὴ ζωή μας, ἀφοῦ ἐμεῖς δὲν ἀκολουθοῦμε
τὴν πορεία τοῦ ἁμαρτωλοῦ ἀνθρώπου, ἀλλὰ τὴν πορεία τοῦ Πνεύματος»7
.
Χριστούγεννα, Χριστιανοί μου, Χριστούγεννα ἀληθινά, Χριστούγεννα
χαρισμένα ἀπὸ τὸν Θεὸ γιὰ μᾶς τοὺς ἀδυνάμους καὶ ταλαιπωρημένους ἀνθρώπους, Χριστούγεννα φωτισμένα, ἀγαπημένα, εἰρηνικά. Χριστούγεννα ὅμως στὶς ἡμέρες μας, μὲ πόνο, θλίψη, ἀνέχεια, πεῖνα, φτώχεια, μοναξιά, πόλεμο, προσφυγιά, ἀῤῥώστεια, πανδημία, θάνατο. Χριστούγεννα, δυστυχῶς,
πλημμυρισμένα ἀπὸ ἐγκλήματα, διαχωρισμούς, καταστροφικὲς συμπεριφορές, διχασμένες οἰκογένειες καὶ κατακρεουργημένες συνειδήσεις. Χριστούγεννα στὸν πλανήτη μας, σήμερα 25 Δεκεμβρίου 2021.
Ἐὰν ἐπιθυμοῦμε πραγματικὰ σήμερα νὰ ἔχωμε καὶ νὰ ἀφήσωμε στὴν
κοινωνία μας καὶ στὸ μέλλον τῶν παιδιῶν μας ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ τοῦ Χριστοῦ μέσα στὴν Ὀρθόδοξη Χριστιανικὴ ΕΛΛΑΔΑ μας, καὶ στὴν Ἑλληνικωτάτη ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ μας, τότε θὰ πρέπῃ νὰ ἀγωνισθοῦμε ὅλοι μαζὺ ἑνωμένοι
γιὰ νὰ ἀλλάξωμε τὰ ψεύτικα τὰ ὄνειρα τὰ μεγάλα καὶ τὶς ψεγαδιασμένες ἐλαἰώνων. φῶς ἐκ φωτός, Θεὸν ἀληθινὸν ἐκ Θεοῦ ἀληθινοῦ, γεννηθέντα, οὐ ποιηθέντα, ὁμοούσιον τῷ Πατρί,
δι’οὗ τὰ πάντα ἐγένετο. Τὸν δι’ ἡμᾶς τοὺς ἀνθρώπους καὶ διὰ τὴν ἡμετέραν σωτηρίαν κατελθόντα ἐκ τῶν
οὐρανῶν και σαρκωθέντα ἐκ Πνεύματος ἁγίου καὶ Μαρίας τῆς Παρθένου καὶ ἐνανθρωπήσαντα…».- 7 Ῥωμ. 8, 1-4. «Οὐδὲν ἄρα νῦν κατάκριμα τοῖς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ μὴ κατὰ σάρκα περιπατοῦσιν, ἀλλὰ κατὰ πνεῦμα. Ὁ γὰρ νόμος τοῦ πνεύματος τῆς ζωῆς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ ἠλευθέρωσέ με ἀπὸ τοῦ νόμου τῆς
ἁμαρτίας καὶ τοῦ θανάτου. Τὸ γὰρ ἀδύνατον τοῦ νόμου, ἐν ᾧ ἠσθένει διὰ τῆς σαρκός, ὁ Θεὸς τὸν ἑαυτοῦ υἱὸν πέμψας ἐν ὁμοιώματι σαρκὸς ἁμαρτίας καὶ περὶ ἁμαρτίας, κατέκρινε τὴν ἁμαρτίαν ἐν τῇ σαρκί, ἵνα τὸ δικαίωμα τοῦ νόμου πληρωθῇ ἐν ἡμῖν τοῖς μὴ κατὰ σάρκα περιπατοῦσιν, ἀλλὰ κατὰ πνεῦμα».-
5
πίδες μας, μὲ τὴν ὁδό, τὴν ἀλήθεια καὶ τὴν ζωή8
, μὲ τὴν εἰρήνη τοῦ κόσμου9
ποὺ εἶναι ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός.
Μὲ ἐγκάρδιες πατρικὲς
χριστουγεννιάτικες εὐχὲς καὶ εὐλογίες
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
