Κυριακή 1 Μαρτίου 2026 – † Τῆς Ὀρθοδοξίας (Ἰω. α΄ 44-52)
«Ἔρχου καί ἴδε»
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,
Στό σημερινό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα, ἀνάμεσα στά ἄλλα φανερώνεται ἕνα βασικό χαρακτηριστικό τῆς ζωῆς τοῦ ἐνσυνείδητου Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ, τό ὁποῖο ἐμπεριέχεται μέσα σέ δύο λέξεις «ἔρχου καί ἴδε», δηλαδή ἔλα καί δές.
Μέ αὐτές τίς δύο λέξεις ὁ Φίλιππος προσκάλεσε τόν Ναθαναήλ νά παρακάμψει τούς δισταγμούς του καί νά ἔρθει ὁ ἴδιος προσωπικά νά γνωρίσει τόν Χριστό, ὥστε νά ἀντιληφθεῖ, πῶς ὁ Χριστός εἶναι ὁ Σωτῆρας καί Λυτρωτής καί νά συγκροτήσει πλέον τήν προσωπική του σχέση μέ τόν Κύριο.
Ἡ προσωπική βιωματική ἐμπειρία εἶναι τό βασικό χαρακτηριστικό τῆς ζωῆς τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ. Ἡ ζωή μας δέν περιορίζεται σέ θεωρίες, οὔτε ἀποτελεῖ τήν ἀκολουθία κάποιων παραδόσεων ἤ τυπικῶν διατάξεων φολκλορικοῦ χαρακτῆρα. Ἡ ζωή μας καλεῖται νά γίνει ζωή τοῦ Χριστοῦ. Ζωή ἡ ὁποία θά διακρίνεται ἀπό τήν ἀκολουθία τοῦ Χριστοῦ, θά ἐπιτελεῖται σύμφωνα μέ τά ὅσα διδάσκει ὁ Χριστός καί θά φανερώνεται ὡς συνέχεια τοῦ Χριστοῦ στόν κόσμο. Γι’ αὐτό ἀκριβῶς τόν λόγο ὑπερβαίνει τη θεωρία καί φθάνει στήν πράξη. Ὅμως σύμφωνα μέ τόν λόγο τοῦ Κυρίου μας ἡ ζωή αὐτή γιά νά ἐπιτεχθεῖ καί νά ἀναδειχθεῖ σέ βιωματική ἐμπειρία χρειάζεται ἀπαραιτήτως ἡ πραγματική ἕνωση μαζί Του, μέσα ἀπό τη θεία Κοινωνία, ὅπως ἀκριβῶς τό ἐπισημαίνει ὁ Ἴδιος ο Κύριος στό 6ο κεφάλαιο τοῦ εὐαγγελίου τοῦ Ἰωάννου, λέγοντας, πώς γιά νά ζήσει κάποιος πραγματικά καί αἰώνια πρέπει νά φάει τό σῶμα Του καί νά πιεῖ τό αἷμα Του. Ἐξάλλου στή διάρκεια τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου ὁ Κύριος συνέστησε τό Μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας, γιά νά μᾶς κληροδοτήσει ἀκριβῶς αὐτήν τήν βιωματική ἐμπειρία, ἡ ὁποία εἶναι ἡ ἐγγυημένη ὁδός τῆς σωτηρίας μας.
Αὐτή ἡ βιωματική ἐμπειρία στή σχέση μας μέ τόν Χριστό δέν εἶναι ἁπλῶς τό ἀπαραίτητο χαρακτηριστικό τῆς Ὀρθόδοξης Χριστιανικῆς ζωῆς στήν πράξη, ἀλλά ἀποτελεῖ καί τήν εἰδοποιό διαφορά τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας ὡς Σώματος τοῦ Χριστοῦ, ἀπό τίς Θρησκεῖες τοῦ κόσμου ἤ ἀκόμη καί πολλές Χριστιανικές Ὁμολογίες. Στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ὁ πιστός Χριστιανός γνωρίζει τόν Θεό του, Τόν βλέπει, Τόν ἀκούει, Τόν γεύεται, τρώει τό Σῶμα Του καί πίνει τό Αἷμα Του. Ζεῖ ὁ ἄνθρωπος μέσα στόν Χριστό καί ὁ Χριστός μέσα στόν ἄνθρωπο. Στις θρησκεῖες τοῦ κόσμου ὅμως, ἀκόμη καί σέ πολλές Χριστιανικές Ὁμολογίες, ὁ «Θεός» περιορίζεται σέ μία θεωρητική γνώση, σέ μία σκέψη, σέ μία φαντασία, ἡ ὁποία ἐπ’ ὀὐδενί δέν μπορεῖ νά προσδώσει βιωματική ἐμπειρία. Μπορεῖ στις θρησκεῖες τοῦ κόσμου νά ὑπάρχουν νηστεῖες, γονυκλισίες καί ἄλλα, μπορεῖ σέ διάφορες Χριστιανικές Ὁμολογίες νά ὑπάρχουν φιλανθρωπικές ἐκδηλώσεις καί συνάξεις κηρυγμάτων, ἀλλά οὔτε στις Θρησκεῖες, οὔτε στις Ὁμολογίες ὑπάρχει ἡ προσωπική σχέση μέ τόν Θεό, ὅπως προσφέρεται στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, μέ ἀποκορύφωμα τήν ἕνωσή μας μαζί Του, μέσα ἀπό τη θεία Κοινωνία.
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,
Κατανοοῦμε λοιπόν ὅτι τόν Ὀρθόδοξο Χριστιανό δέν τόν διαμορφώνει ἡ ἀκολουθία κάποιων τύπων καί κανόνων, ἀλλά ἡ ζωτικῆς σημασίας ἕνωσή του μέ τόν Χριστό. Ἡ ἀκολουθία τῶν διαφόρων τύπων καί τῶν κανόνων ἔρχεται γιά νά διαφυλάξει τήν ἑνότητα μέ τόν Χριστό καί νά ἐγγυηθεῖ τη σωτηρία μας καί ὄχι γιά νά τήν προξενήσει. Ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός μέ τήν σταυρική του θυσία καί τήν Ἀνάστασή Του μᾶς ἐλευθέρωσε μιά γιά πάντα ἀπό τό θάνατο καί χάρισε τήν αἰωνιότητα σέ ὅλους ἀνεξαιρέτως, ἀρκεῖ ἐμεῖς μέ τη ζωή μας νά ἀποδεχθοῦμε αὐτή τη δωρεά καί νά ἐργαζώμαστε γιά νά διατηρήσουμε τη θέση μας στόν Παράδεισο, ὅπου μᾶς ἐπέστρεψε ὁ Χριστός. Καί τοῦτο ἐπιτυγχάνεται ὅταν συνεχῶς προσερχώμαστε στή θεία Κοινωνία, ἔχοντας βεβαίως προετοιμαστεῖ μέσα ἀπό τήν ἐξομολόγηση καί ζώντας σύμφωνα μέ τίς συμβουλές καί προτροπές τῆς Ἐκκλησίας, ὥστε νά ἐπισφραγίζουμε τη σωτηρία μας. Ὁ πόθος γιά τόν Χριστό, μαρτυρεῖ τήν πίστη μας γιά Ἐκεῖνον καί παράλληλα φανερώνει ἄν Τόν ἀγαπᾶμε καί Τόν εὐγνωμονοῦμε.
Μέ ἄλλα λόγια δηλαδή, τό πιο σπουδαῖο πράγμα πού ἔχει νά κάνει ἕνας Ὀρθόδοξος Χριστιανός, ὁ ὁποῖος σέβεται τήν κλήση του καί πιστεύει στόν Χριστό, ὡς Σωτῆρα καί Λυρτρωτή, εἶναι νά σταθεῖ μπροστά στήν Ὡραία Πύλη, γιά νά μεταλάβει τοῦ Σώματος καί τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ «εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καί εἰς ζωήν τήν αἰώνιον». Ἀμήν
