απο το περιοδικο ΟΣΙΟΣ ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΜΑΡΤΙΟΥ
Καθώς «μετροῦμε» τίς γιορτές τοῦ Μαρτίου, ἀγαπητοί γονεῖς, εἶναι ἀδύνατο νά μή σταθοῦμε στή μεγαλύτερη ἀπό αὐτές, τήν 25η Μαρτίου. Καί παρόλο πού εἶναι κατανυκτικό τό κλίμα τῆς ἐποχῆς, λόγω τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, ἡ γιορτή αὐτή φέρνει μιά μεγάλη χαρά… «Εὐαγγελίζου γῆ χαράν μεγάλην, αἰνεῖτε οὐρανοί Θεοῦ τήν δόξαν», ψάλλουμε τήν ἡμέρα αὐτή στά μεγαλυνάρια τῆς θ’ ὠδῆς. Δέν ὑπάρχει πιό μεγάλη χαρά γιά τό γένος τῶν ἀνθρώπων.
Ἡ ἡμέρα αὐτή συγχρόνως σηματοδοτεῖ τήν ἐπίσημη ἔναρξη τοῦ ἔνοπλου ἀγῶνα τῶν Ἑλλήνων κατά τοῦ ὀθωμανικοῦ ζυγοῦ, μετά ἀπό 400 χρόνια σκλαβιᾶς. Παρόλο πού οἱ πρῶτες συγκρούσεις εἶχαν ξεκινήσει νωρίτερα, ἡ 25η Μαρτίου καθιερώθηκε ὡς ἐθνική ἐπέτειος τό 1838 ἀπό τόν βασιλιά Ὄθωνα, ἀκριβῶς γιά νά συνδεθεῖ ἡ «ἀνάσταση» τοῦ ἔθνους μέ τή θρησκευτική γιορτή.
Ὁ συμβολισμός εἶναι βαθύς: ὁ Εὐαγγελισμός τῆς Θεοτόκου φέρνει τήν ἐλπίδα γιά τή σωτηρία τῆς ἀνθρωπότητας, ἐνῶ ἡ Ἐπανάσταση τοῦ 1821 φέρνει τήν ἐλπίδα γιά τήν ἐλευθερία τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Ἔτσι, ἡ 25η Μαρτίου ἀποτελεῖ τόν ἰσχυρότερο συνδετικό κρίκο ἀνάμεσα στήν ὀρθόδοξη πίστη καί τήν ἐθνική συνείδηση τῶν Ἑλλήνων.
Τί εἶναι ὅμως ἐθνική συνείδηση; Ἀνατρέχω στό λεξικό: Εἶναι ἡ συνειδητή αἴσθηση τοῦ ἀτόμου ὅτι ἀνήκει σέ ἕνα συγκεκριμένο ἔθνος καί μοιράζεται κοινά στοιχεῖα, ὅπως γλῶσσα, ἱστορία, πολιτισμό, παραδόσεις καί θρησκεία. Περιλαμβάνει τήν ἀγάπη γιά τήν πατρίδα, τόν σεβασμό στά ἐθνικά σύμβολα καί τήν ἐπιθυμία γιά τή διατήρηση τῆς ἐθνικῆς ταυτότητας καί τῆς ἱστορικῆς μνήμης.
Μέ πιό ἁπλά λόγια, ἐθνική συνείδηση εἶναι ἡ ἐσωτερική ἀνάγκη ἑνός ἀνθρώπου νά ἀνήκει σέ ἕνα συγκεκριμένο ἔθνος. Δέν εἷναι ἁπλῶς μιά τυπική ὑπηκοότητα ‒καθώς ἕνας Ἀφρικανός ἤ ἕνας Ἰνδιάνος ἀπό τή Λατινική Ἀμερική ἤ ἕνας Ἐσκιμῶος ἀπό τόν παγωμένο Βορρᾶ μπορεῖ νά νιώθει Ἕλληνας‒, ἀλλά εἶναι μιά βαθιά πεποίθηση ὅτι μοιράζεται κανείς μέ ἄλλους ἀνθρώπους μιά κοινή «ταυτότητα».
Μετά τήν Ἅλωση τῆς Πόλης καί τόν πολύχρονο τουρκικό ζυγό οἱ Ἕλληνες ἦταν σκορπισμένοι καί ὑπόδουλοι. Μέσα ἀπό αὐτή τήν τρομερή καθημερινότητα συνειδητοποίησαν ὅτι εἶναι Ἕλληνες καί ὄχι «ραγιάδες» τοῦ σουλτάνου. Ἡ ἀφύπνιση τῆς ἐθνικῆς συνείδησης ἦταν ἡ κινητήρια δύναμη, πού τούς οδήγησε νά ἐπαναστατήσουν, γιά νά ζήσουν σέ ἕνα ἐλεύθερο καί δικό τους ὀργανωμένο κράτος.
Μήπως, ἀγαπητοί γονεῖς, χρειάζεται νά σκύψουμε λίγο μέσα μας, νά ἐξετάσουμε τή συνείδησή μας; Είναι ἀπαραίτητος ἕνας ἐθνικός ἐπαναπροσδιορισμός. Νά ἀπαντήσουμε στήν ἐρώτηση: «Ποιός εἶμαι καί σέ ποιά μεγάλη οἰκογένεια ἀνήκω;». Ἡ ἀπάντηση ἔρχεται ἀπό τή διπλή γιορτή τῆς 25ης Μαρτίου.
Ἄς ἀφήσουμε τίς φωνές πού μᾶς ἀποπροσανατολίζουν. Νά ἀκούσουμε μόνο τή φωνή τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Ἑλλάδας. Τότε θά κατανοήσουμε τόν ρόλο μας στή σημερινή κοινωνία. Καί θά ἑτοιμάσουμε ἕνα καλύτερο αὔριο γιά τά παιδιά μας.
